Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2021
  
Διαδρομή: Αρχική Σελίδα » Νέα »
  ΕΚΔΗΜΙΑ ΠΡΩΤ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΚΗ

pantelis

ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ

ΥΠΟ ΤΟΥ ΓΕΝ. ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ  ΠΡΩΤ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

ΣΤΟΝ ΙΕΡΕΑ Π. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΚΗ, 27/9/21


«Μακάριοι οι νεκροί, οι εν ΚυρίV αποθνήσκοντες απ’ άρτι… (Αποκ. 14,13)

Μέσα από αυτόν τον λόγο του βιβλίου της Αποκάλυψης, Σεβασμιώτατε Σεπτέ Μητροπολίτα Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρα-Τοποτηρητά της καθ΄ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Πτολεμαϊδος κ. Εμμανουήλ, αδελφοί συμπρεσβύτεροι και διάκονοι, κ. Δήμαρχε, αξιότιμα Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, περιούσιε πενθηφόρε λαέ του Θεού,

Σταλάζει βάλσαμο παρηγοριάς στην ψυχή μας τούτη την ώρα της δεητικής προπέμψεως από την παρούσα ζωή στην αιωνιότητα του αειμνήστου πατρός αδελφού και συλλειτουργού ημών Παντελεήμονος πρωτοπρεσβυτέρου ιερέως. Και πολύ ορθά! Διότι ο μεταστάς π. Παντελεήμων Μαρκαντωνάκης είναι όντως μακάριος! Ανήκει πλέον στην αθανασία αφού ως «ο Ποιμήν ο καλός», την ψυχή του έθεσε υπέρ του ποιμνίου του, το οποίο του ενεπιστεύθη ο Κύριος για να ποιμάνει. «Ηρπάγη έως τρίτου Ουρανού …στην Εκκλησία των πρωτοτόκων, όπου ήχος καθαρός εορταζόντων…»!

Ο πατέρας Παντελεήμων ήταν ένας χαριτωμένος Λευίτης Ιερέας «εννομότατος» , ιεροπρεπής ,αγνός και καθαρός στην ψυχή και στο σώμα.

Γεννημένος το 1937 στην μεγαλόνησο Κρήτη, στο χωριό Πρινές Σελίνου του Νομού Χανίων, μεγάλωσε στα δύσκολα και φτωχικά χρόνια της Κατοχής και μετα- κατοχικής εποχής.. μέσα σ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες που μεγαλουργούσε όμως η ζεστή απλοϊκή λεβέντικη κρητική καρδιά από μικρή ηλικία μέσα στην τρυφερή καρδιά του είχε φυτευθεί ο σπόρος της ιερατικής κλήσεως ..ο οποίος « ως άμπελος ευκληματούσα» αφού ωρίμασε μετά καρποφόρησε.. έδωσε τους πολλούς καλούς γλυκείς καρπούς του κρασιού που οδηγούν μεθυστικά στην αγιότητα και που ο μακαριστός π. Παντελής λουσμένος μέσα στην Χάρη της Ιερωσύνης τους αξιοποίησε στο έπακρον «εν έργω και λόγω Θεού»!

Ήδη από τα πρώτα του ιερατικά βήματα ξεκινώντας από την Αγιοτόκο- Ηρωοτόκο Κρήτη διακόνησε με ένθεο ζήλο την Ιερά Μητρόπολη Κισσάμου και Σελίνου επί είκοσι δύο χρόνια , διάκονος γενόμενος το έτος 1959 και ιερέας το ίδιον έτος, χειροτονηθείς από τον μεγάλο δάσκαλο πολυτάλαντο και δραστήριο Ποιμενάρχη και Πνευματικό του Πατέρα τον μακαριστό κυρό Ειρηναίο Γαλανάκη , αυτήν την μεγάλη εκκλησιαστική μορφή των νεοτέρων χρόνων τον οποίο και διακόνησε από σημαντικές νευραλγικές ποιμαντικές και διοικητικές θέσεις .

Το έτος 1981 μετακομίζει μετά της ευλαβούς οικογενείας του στο Περιστέρι, στην Ιερά Μητρόπολη Περιστερίου, στην οποία ο μακαριστός Μητροπολίτης Περιστερίου κυρός Χρυσόστομος, ως στοργικός πατέρας αφού τον τοποθέτησε για λίγο χρονικό διάστημα στον Ι. Ναό του αγίου Ιεροθέου εν συνεχεία τον μεταθέτει στον Πολιούχο Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου στον οποίο και τοποθετείται Ιερατικώς Προϊστάμενος αυτού, προσβλέποντας στο πρόσωπό του τα πλούσια πνευματικά και διοικητικά του τάλαντα.

Από τότε και στο εξής ο Άγιος Αντώνιος και ο π. Παντελής για 40 χρόνια ήσαν πλέον δύο εικόνες ενωμένες σε μία στα μάτια των πιστών ενιαίες και αλληλένδετες… αφού όταν μίλαγες για την ενορία του αγίου Αντωνίου μίλαγες για τον πνευματικό πατέρα και λειτουργό π. Παντελεήμονα.

Ο π. Παντελεήμων είχε πολλά χαρίσματα με τα οποία τον προίκισε ο Θεός, δεν τα κρατούσε για τον εαυτό του αλλά τα δώριζε απλόχερα… μεταρσιάζοντας ως λειτουργός του Υψίστου όλους εμάς τους νεώτερους κληρικούς και τον ευλογημένο λαό του Θεού αλλά και τα πνευματικά του αναρίθμητα τέκνα. Η ελαχιστότητά μου έτυχε μεγάλης ευλογίας και πνευματικής χαράς! αφού για επτά περίπου έτη ως διάκονος του Ιερού Ναού του αγίου Αντωνίου, ερχόμενος από την γενέτειρα μου την Νεάπολη Κρήτης, στο πρόσωπο του π. Παντελή βρήκα έναν δεύτερο Πατέρα, μαθήτευσα σ’ ένα Πανάξιο Λειτουργό, βίωνα έναν άριστο κήρυκα του Ευαγγελίου, διακονούσα έναν ακοίμητο ταπεινό εργάτη αυτής εδώ της Ενορίας. Πρώτο του Σπίτι ήταν ο ναός, ο ναός του αγίου Αντωνίου, που τον φρόντιζε και τον υπηρετούσε πιστά μέχρι το τέλος.. στο στόμα του είχε πάντα το ψαλμικό: «Ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με»… γιατί από μικρός βίωνε εκεί στο αναλόγιο της ιερατικής σχολής στο ιστορικό μοναστήρι της Αγίας Τριάδος Τζαγκαρόλων το: «εξελεξάμην παραρριπτείσθε εν τω οίκω του Θεού μου μάλλον, ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών» (Ψαλ.83,11).

Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,

Είναι μακάριοι κι ευλογημένοι όσοι έχουν κάνει την ζωή τους κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος .. είναι μακάριοι όσοι προσπαθούν να εξαγιάζονται συνεχώς , μετέχοντας στα Μυστήρια της αγίας μας Εκκλησίας και που μέσα από την υγιή ορθόδοξη πίστη βρίσκονται ενωμένοι με την Παναγία Τριάδα. Και ο μακαριστής π. Παντελής αυτό είχε ως εναγώνιο άθλημα στη ευλογημένη πορεία του, να γίνει το καθαρό δοχείο της χάριτος όταν λούσθηκε την χαρά της προσωπικής του Πεντηκοστής! Έγινε ο αγωγός της χάριτος, ο πνευματικός πόλος έλξης χιλιάδων χριστιανών μέσα από το πράον του χαρακτήρος του, την ευγένεια της ψυχής του, το κάλλος της ταπεινής λειτουργικής του ιεροπρέπειας! Απόδειξη όλου αυτού του ποιμαντικού του έργου είναι οι χιλιάδες του πιστού λαού που προσέρχονταν να λάβουν την ευλογία του μέσα από τα άγια Μυστήρια. Η λειτουργική του βιωματική παρουσία στα άγια Μυστήρια, στην Θ. Ευχαριστία, στο Βάπτισμα, στον Γάμο, στις ιερές ακολουθίες ήτο μια ουράνια μυσταγωγία για τους πιστούς, οι οποίοι στο πρόσωπό του έβλεπαν τον φωτισμένο μεσίτη -ιερέα που τους ευλογούσε, τους αγίαζε και τους καθοδηγούσε, με τις αναστάσιμες δροσοσταλιές του λόγου του, «γινόταν τα πάντα τοις πάσι», πλήθος των μετανοούντων και των εν πολλαίς ανάγκαις ευρισκομένων αδελφών μας με ασφάλεια προσερχόταν στο Μυστήριο της Εξομολόγησης στον πνευματικό τους Πατέρα και ΄Κείνος χωρίς ωράριο και υπαλληλικές σχέσεις, αλλά με προθυμία και εκκλησιαστικό ήθος, ώρες αμέτρητες.. συμβούλευε, ενεθάρρυνε, παρηγορούσε, ελεούσε, στήριζε, συγχωρούσε, «έχαιρε μετά χαιρόντων και έκλαιε μετά κλαιόντων», ήταν συγκοινωνός των παθημάτων, των πειρασμών και των θλίψεων αλλά και ο καλός πατέρας που συγχωρούσε ακόμα και εκείνους που τον παρεπίκραναν… κι όλα αυτά γιατί η ύπαρξή του είχε γίνει ένας πανέμορφος κήπος αναψυχής, που τον διαπότιζε η αγάπη του Χριστού. Ο σταυρός του Χριστού ήταν ο έρωτάς του,μέσα από τον οποίο του απεκαλύπτετο το μυστήριο της Αγίας Τριάδος , το μυστήριο της χαράς της ανάστασης!

Ο ασπασμός της αγάπης που αντάλλασσε στο Θυσιαστήριο ο μακαριστός π. Παντελεήμων δεν ήταν ποτέ υποκριτικός.. αφού η μεγαλοψυχία του , το ανεξίκακον της καρδιάς του , και το φρόνημα της ταπείνωσης και της υπακοής ,ήσαν τα στολίδια που έφεραν την σφραγίδα του στοργικού Πατέρα – Ιερέως, που ως άνθρωπος της προσευχής και της νήψεως μεταλαμπάδευε «ως λύχνος επί την λυχνίαν» το Φως του Χριστού , όχι μόνο στα πνευματικά του παιδιά αλλά και στα κατά σάρκα ευλαβή παιδιά του, τον Ευτύχη , και τον Δημήτρη, γι’ αυτό και ως «του ιδίου οίκου προϊστάμενος» αξιώθηκε να συγκροτήσει μια υποδειγματική «κατ’οίκον εκκλησία» μαζί με την ευλαβεστάτη μακαριστή πρεσβυτέρα και σύζυγό του κ. Χριστίνα.

Πολύκλαυστε και πολυτίμητε, αδελφέ και συλλειτουργέ μας, π. Παντελή…

Τα τελευταία χρόνια της επί γης ιερατικής σου ζωής δοκιμάστηκες από πολλά και διάφορα πειρασμικά προβλήματα, από προβλήματα υγείας, όμως παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα με τον ερχομό του Μακαριστού Μητροπολίτου Περιστερίου κυρού Κλήμεντος ο οποίος αν και τα γνώριζε, όμως προσβλέποντας στο τεράστιο πολυτάλαντο ποιμαντικό – φιλανθρωπικό και διοικητικό σου έργο σ’ επανατοποθέτησε και πάλι ως Ιερατικό Προϊστάμενο για την πνευματική αναβάθμιση της αγαπημένης σου Ενορίας, παρά και το προβεβηκός της ηλικίας. Στην τελευταία δοκιμασία σου ο Θεός σε κάλεσε κοντά Του.. για μας ανθρώπινα μεγάλη απώλεια – η Ιερά μας Μητρόπολη γίνεται ακόμα πιο ορφανή! όμως μεγαλύτερο το όφελος του Ουρανού.. γιατί μέσα από το «Γένοιτο του Κυρίου μας», σε κέρδισε ο Ουρανός!

Και τώρα λαμπροφορεμένος, προ-γευόμενος την ανάσταση αναλαμβάνεται η ολόλευκη ψυχή σου για να εισέλθει στα ουράνια δώματα του Παραδείσου, κρατώντας και εισοδεύοντας την παρακαταθήκη της σταυροαναστάσιμης ιερατικής σου πορείας την οποία φύλαξες ανόθευτη και ακέραιη στην επί γης παρουσία σου, «μεταβαίνεις εκ του θανάτου εις την ζωήν» σεβαστέ μας γέροντα, τη συνοδεία της Παναγίας Μητέρα μας, του αγαπημένου σου αγίου του Οσίου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου, του προστάτου σου αγίου Παντελεήμονος του Ιαματικού, των Κρητών Αγίων και Πάντων των Αγίων.

Πορεύου, λοιπόν, αγαπημένε και σεβαστέ μας αδελφέ και πατέρα μας εις την κατάπαυσή σου. Ζήσε τώρα την μετοχήν σου την εκτυποτέραν στο αιώνιο Πάσχα. Πορεύου, εξαϋλωμένος μέσα από το καμίνι της δοκιμασίας του πόνου, που, «ως χρυσίον εν χωνευτηρίω» σε εδοκίμασε η μεγαλόδωρη σοφία του Θεού κι εξήλθες νικητής! Όλοι οι ευλαβείς ενορίτες του Ιερού Ναό του Αγίου Αντωνίου, αλλά και όλος ο ευσεβής λαός της πόλεώς μας, όλοι εκείνοι που σε γνώρισαν , οι συνεργάτες σου , οι καλοί συνεφημέριοί σου, όλοι εμείς οι Κληρικοί της Μητροπόλεως Περιστερίου, τα πνευματικά σου παιδιά, διά του Επισκόπου μας σε κατευοδώνουμε μετά πολλών ευχαριστιακών ευχών και προσευχητικών δακρύων!

Πορεύου εις οδόν αναστάσεως Πατέρα μας στοργικέ, αφού: «ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ! Και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι»! Από το Υπερουράνιο Θυσιαστήριο της δόξης του Θεού, στο οποίο από σήμερα θα λειτουργείς αιώνια, πρέσβευε και υπέρ ημών ,όπως ο Αναστάς Κύριος μας χαρίσει καιρόν μετανοίας από παντός έργου πονηρού ώστε και ΄μεις οι περιλειπόμενοι να δώσουμε την καλήν απολογίαν ενώπιον του φοβερού βήματός Του.

«Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». «Είη η μνήμη σου αιωνία και άληστος».

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕΒΑΣΤΕ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ!