Τρίτη 19 Μαρτίου 2019
  
  ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ Κ.ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - 9/12/2009

Μακαριώτατε  Πάπα  καί Πατριάρχα Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς  κύριε ΘΕΟΔΩΡΕ,

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κύριε ΙΕΡΩΝΥΜΕ,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐξοχώτατε κύριε Ὑφυπουργέ Διά Βίου Μάθησης, Ἐκπρόσωπε τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως,
Ἀξιότιμε Κύριε Δήμαρχε, Κύριε Πρόεδρε τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, Κυρίες καί Κύριοι Ἀντιδήμαρχοι, Κύριε Πρόεδρε τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, Ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν τῆς πόλεώς μας καί τῶν λοιπῶν Συλλόγων καί Φορέων τῆς πόλεώς μας
Τίμιον Πρεσβυτέριον καί Ἀγαπητά μου ἐν Κυρίῳ τέκνα, ἠγαπημένε Λαέ τοῦ Κυρίου,
 
Μετά πολλῆς χαρᾶς καί βαθυτάτης συγκινήσεως, ἐν ψυχικῇ ἀγαλλιάσει, οὐ τυχούσῃ,  ὑποδεχόμεθα σήμερον ἐν τῷ Πνευματικῷ Κέντρῳ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως τήν Ὑμετέραν Σεπτήν Μακαριότητα, τόν διάδοχον τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου, τόν εὐκλεῶς πηδαλιουχοῦντα τήν τῶν Ἀλεξανδρέων μεγαλώνυμον Ἐκκλησίαν, ὅστις πεποικιλμένος ἐξεχόντων χαρισμάτων ἀποβαίνει  καθημερινῶς ἡ χρυσῆ καί ζῶσα κλείς διά τῆς ὁποίας εὐχερῶς ἀνοίγονται πρό τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν αἱ μυστικαί διαστάσεις τόσον τοῦ πνευματικοῦ καί πολιτιστικοῦ παρελθόντος τοῦ ἐνδόξου Ἀποστολικοῦ Θρόνου τῆς Ἀλεξανδρείας ὅσον καί ἡ ἐν τῷ παρόντι ὑψίστη ἱστορικο – πολιτική σημασία τῆς ὅλης περιοχῆς τῆς δικαioδοσίας σας διά τήν παγκόσμιον εἰρήνην.
Αἴγυπτος, καί μάλιστα ἡ Ἀλεξάνδρεια, ὑπῆρξε  καί δι’ ἡμᾶς τούς Χριστιανούς θερμοκήπιον τῆς Θεολογίας, διά τῆς περιφήμου Θεολογικῆς Σχολῆς, ἡ ὁποία ἱδρύθη ἐν Ἁλεξανδρείᾳ περί τό τέλος τοῦ Β’ μετά Χριστόν αἰῶνος, ὅπου καί διέπρεψαν ὁ Πάνταινος, ὁ Κλήμης, ὁ Ὡριγένης καί πλεῖστοι ὅσοι ἄλλοι. Ὡσαύτως  καί ὁ τεράστιος χῶρος τῆς ὅλης Ἁφρικανικῆς γῆς, ὡς ἀφυπνιζομένης Ἠπείρου, παρουσιάζει μεγάλην γεωστρατηγικήν  σπουδαιότητα .


Μακαριώτατε,

Ποιμαίνετε τό ἱερόν κατ’ἐξοχήν ἱεραποστολικόν ἔδαφος τῆς Ἀφρικανικῆς Ἠπείρου, τήν ὁποίαν καθιστοῦν ἔτι ἱερωτέραν τά ἀπ’ αἰῶνος παθήματα καί αἱ δοκιμασίαι κυρίως τῶν    ἐμπεριστάτων  τέκνων αὐτῆς, τά ὁποῖα ἔγιναν ἐν τῇ ροῇ τοῦ χρόνου ἀντικείμενα ὠμῆς ἐκμεταλεύσεως ἐκ μέρους τῶν λεγομένων πολιτισμένων Δυτικοευρωπαίων. Ἡμεῖς οἱ χριστιανοί Εὺρωπαῖοι  ὑποχρεούμεθα ἀκριβῶς οὐδέποτε νά λησμονῶμεν ἀλλά τοὐναντίον νά μιμνησκώμεθα καθημερινῶς τῶν μεγάλων ἀνθρωπιστικῶν, πνευματικῶν καί πολιτικῶν ἡμῶν εὐθυνῶν καί τῆς πάντοτε ἀνοικτῆς πρός αὐτούς ὀφειλῆς ἡμῶν, ἕως ὅτου ἀξιωθῶμεν νά ἀναγνωρίσωμεν καί εἰς τά πρόσωπα καί τάς πληγάς ἐκείνων Αὐτόν τοῦτον τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὅστις ἐγένετο ἄνθρωπος, ἔπαθε, ἐσταυρώθη καί ἀνεστήθη οὐχί μόνον δι’ ἡμᾶς τούς λευκούς ἀλλά καί διά τούς μαύρους ἀνθρώπους τῆς Ἀφρικανικῆς Ἠπείρου.
λληνισμός καί Ὀρθοδοξία ἀπό αἰώνων προσεπάθησαν καί ἐν πολλοῖς ἐπέτυχον νά θεμελιώσουν ἀραγῶς τάς πρός τούς Ἀφρικανικούς λαούς σχέσεις αὐτῶν πρωτίστως καί κυρίως ἐπί τοῦ πολιτιστικοῦ πεδίου, ἐπί τοῦ καθαρῶς οἰκουμενικοῦ καί ὀρθοδόξου πνεύματος. Οἱ Ἕλληνες μέ πρωτεργάτην τόν Οἰκουμενικόν στρατηλάτην Μέγαν Ἀλέξανδρον δέν ἔφθασαν εἰς τήν Ἀφρικήν ὡς κατακτηταί, ὡς ἀποικιοκράται καί ὡς τύραννοι ἀλλά ὡς καθαρῶς πνευματικοί ἐκπολιτισταί μέ τήν μεσοπρόθεσμον καί μακροπρόθεσμον προοπτικήν νά μεταφέρουν καί νά διαδώσουν εἰς τά εὐρύτερα κοινωνικά στρώματα τῆς Ἀφρικανικῆς Ἠπείρου καί γενικώτερον τῆς Ἀνατολῆς τόν αἰώνιον οἰκουμενικόν κλασσικόν Ἑλληνικόν πολιτισμόν, ὁ ὁποῖος παρά τήν παρέλευσιν τόσων δεκαετηρίδων δέν ἐξηλείφθη, παρά τάς ἀόκνους προσπαθείας τῶν διαφόρων ἀποικιοκρατῶν Εὐρωπαίων οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποίησαν τήν Ἀφρικανικήν Ἤπειρον ὄχι διά νά τήν ἀναβαθμίσουν πνευματικῶς καί οἰκονομικῶς, ὡς ἄλλως τε ὄφειλον ὡς Χριστιανοί, ἀλλά τοὐναντίον διά νά βοηθήσουν τάς χώρας ἐκ τῶν ὁποίων οὗτοι προήρχοντο ἐκμεταλευόμενοι τόν πλοῦτον καί τούς ἀνθρώπους τῆς ὑποαναπτύκτου ταύτης Ἀφρικανικῆς Ἠπείρου. Τό γεγονός ἀκριβῶς τοῦτο τῆς ἀμέσου ἤ ἐμμέσου ἐκμεταλεύσεως ἐδημιούργησε πλεῖστας ὅσας ἀνεξαλήπτους πικρίας καί ἀπογοητεύσεις εἰς τάς ψυχάς καί τάς καρδίας τῶν πενομένων Ἀφρικανῶν οἱ ὁποῖοι, ὀφείλομεν ἐνταῦθα νά τό ὁμολογήσωμεν, οὐδόλως αἰσθάνονται ἄνετα καί ἀσφαλεῖς μέ τήν παρουσίαν τῶν λευκῶν εἰς τάς χώρας των ἐναντίον τῶν ὁποίων ἀπό πολλῶν ἐτῶν ἕως σήμερον ἐξηγέρθησαν καί ἐξακολουθοῦν  καί σήμερον νά ἐξεγείρωνται ἀπαιτοῦντες ἐδῶ καί τώρα νά γίνουν σεβαστά τά ἴδια αὐτῶν δικαιώματα, ἡ παραβίασις τῶν ὁποίων δημιουργεῖ, ὡς εἶναι φυσικόν καί ἑπόμενον, συνεχεῖς καί σκληράς συγκρούσεις, ἀνταγωνισμούς, ἀντιπαλότητας καί παντός εἴδους ἔριδας καί μάχας.
μεῖς οἱ Ἕλληνες ὡς μή κατακτηταί καί ἀποικιοκράται, ἀλλ’ ὡς καθαρῶς ἐκπολιτισταί καί ἀγαπητοί ἐν καί κατά Χριστόν ἀδελφοί δικαιούμεθα, μέσω τοῦ  καθαρῶς ἱεραποστολικοῦ  Θρόνου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας, νά καλῶμεν τούς ἀλληλοσπαρασσομένους  εἰς τήν Ἀφρικανικήν ταύτην Ἤπειρον ἀδελφούς μας εἰς μετάνοιαν, συγχώρησιν καί ἔμπρακτον ἐν συνεχείᾳ καταλλαγήν καί ἀδελφοποίησιν, νά καλῶμεν τούς πάντας ἀνιδιοτελῶς εἰς ἕνα γενικόν εἰρηνικόν συλλαλητήριον μέ ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν τήν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης, τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, τῆς ἰσότητος καί τῆς ἀγάπης κηρύσσοντες πάντοτε Χριστόν καί τοῦτον ἐσταυρωμένον καί προτρέποντες πάντας, ἀνεξαρτήτου φυλῆς καί χρώματος, εἰς ἀμοιβαίαν κατανόησιν, σεβασμόν καί ἀπόλυτον ἐκτίμησιν τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος καί  στεντορείᾳ τῇ φωνῇ νά διασαλπίσωμεν εἰς ὁλόκληρον τήν οἰκουμένην καί ἅπασα ἀνεξαιρέτως τήν ἀνθρωπότητα ὅτι φθάνουν πλέον οἱ πόλεμοι, φθάνουν οἱ νεκροί, φθάνουν τά ὀρφανά καί αἱ χῆραι, φθάνουν οἱ πρόσφυγες καί οἱ ἐκριζομένοι,  φθάνει πλέον ἡ οἱουδήπτε εἴδους ἐκμετάλευσις, φθάνουν οἱ ἐν λιμῷ, ἀσθενείᾳ καί πλήρει ἐγκαταλείψει  πολυάριθμοι ἀποθνήσκοντες.
Εἴμεθα εἰς θέσιν νά γνωρίζωμεν καλῶς καί νά διακηρύττωμεν πρός πᾶσαν ἀνεξαιρέτως κατεύθυνσιν ὅτι τό ἀδελφόν καί ὁμαῖμον Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας μέ πηδαλιοῦχον Ὑμᾶς Μακαριώτατε,  ἄνδρα πολλῆς ἀγάπης, πίστεως, γενναιότητος, σοφίας, συνέσεως καί ἁπλότητος ἀποστολικῆς, λειτουργεῖ ὡς χρυσοῦς καταλύτης εἰς τάς σχέσεις καί τήν εἰρήνευσιν ὅλων τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ « ἀφυπνιζομένῃ » Ἀφρικανικῇ  Ἠπείρῳ.
Καί εἶναι βεβαίως τοῖς πᾶσι γνωστόν ὅτι ὅπου ἀφυπνίζονται συνειδήσεις καί δυνάμεις τέως λανθάνουσαι ἤ καί ἄγνωστοι, ἐκεῖ ὁ ἄμεσος κίνδυνος ἐμπολέμου καταστάσεως καί κοινωνικῆς ἀναστατώσεως μεγαλώνει περισσότερον καί ὁ ρόλος καί ἡ ἀποστολή τῶν μυσταγωγῶν τοῦ Θείου Δράματος, τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν  εἶναι ἔργον ἐξ ἴσου, ἄν μή καί περισσότερον, ὑπεύθυνον, ὡς καί ἐκεῖνο τῶν ἐθνικῶν ἀναμορφωτῶν καί ἐν γένει πολιτικῶν ἀρχόντων. Διότι, ὡς γνωστόν, οἱ  πολιτικοί ἐθνικοί ἡγέται ὑποχρεοῦνται ἐκ τῶν πραγμάτων νά ἀναλίσκουν τάς δυνάμεις των κυρίως εἰς τά τοῦ παρόντος, ἐνῶ οἱ πνευματικοί καί θρησκευτικοί ἀρχηγοί ἐξ ὁρισμοῦ ὀφείλουν νά ἀντλοῦν ἀπό τούς αἰῶνας καί νά ἀπευθύνωνται εἰς τούς αἰῶνας ἀλλά πάντοτε λαμβάνοντες καθαρῶς ὑπ’ ὄψιν τήν ἀδήριτον καθημερινήν κοινωνικήν πραγματικότητα.
Τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀναπτύξεως τῆς Ἱεραποστολῆς εἰς τά Ἀφρικανικά Ἔθνη, διαδραματίζει καθημερινῶς ὑψηλότατον καί σπουδαιότατον τελεσίδικον ρόλον μέχρι καί αὐτῶν τῶν ἐσχατιῶν τῆς Μαύρης Ἠπείρου ταύτης, πέραν τῆς φυλάξεως τῶν  ἐθνικῶν Θερμοπυλῶν ἐν τῇ ἱστορικῇ Αἰγύπτῳ, ὅπου ἀπό τοῦ  19ου ἕως καί τό δεύτερον ἥμισυ τοῦ εἰκοστοῦ  αἰῶνος, ἀνθηρόν ἑλληνικόν στοιχεῖον διέπρεψεν, τόσον εἰς τό ἐμπόριον καί τήν βιομηχανίαν, ὅσον καί εἰς τά γράμματα καί τάς τέχνας. Εἶναι γνωστόν ὅτι ὁ Αἰγυπτιώτης Ἑλληνισμός ἀνεπτύχθη εἰς ὕψιστον πνευματικόν ἐπίπεδον μέ ἄμεσον ἀποτέλεσμα παραλλήλως πρός τούς μεγάλους Πατέρας καί Διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν νά ἀναδείξῃ καί μεγάλους ἐκκλησιαστικούς ἡγέτας, προσέτι δέ εἰς τόν χῶρον τῆς πνευματικῆς καί κανονικῆς αὐτοῦ δικαιοδοσίας νά ἀναδείξῃ μεγάλους δωρητάς καί εὐεργέτας τῆς προσφιλοῦς ἡμῶν πατρίδος ὡς ἐπίσης καί μεγάλους μύστας τῆς θύραθεν σοφίας ὡς εἶναι ἡ παγκοσμίου ἐμβελείας ἀνεπανάληπτος προσωπικότης τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ ἐθνικοῦ ποιητοῦ Καβάφη, τοῦ ὁποίου τά ποιήματα συνεχῶς κερδίζουν ἔδαφος εἰς τό προσκήνιον τοῦ σημερινοῦ πολιτιστικοῦ κόσμου.
ποτελεῖ δέ ἰδαιτέραν ἐγγύησιν καί κατά πάντα ἄριστον οἰωνόν  διά τήν ἐν Θεῷ ἐλπιδοφόρον ἐξέλιξιν τῶν ἐν γένει πραγμάτων τῆς μεγάλης ταύτης καί νευραλγικῆς  περιοχῆς, τό ὅτι ἡ ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς ὀφειλομένη ἔμπνευσις, συμπαράστασις καί συμβολή εὑρέθη εἰς  τάς χεῖρας ἐμνευσμένων ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν τῆς Ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας καί ἐξακολουθεῖ καί σήμερον νά εὑρίσκεται εἰς τάς στιβαράς χεῖρας ἀνδρός γενναίου καί τιμίου, ὡς ἡ Ὑμετέρα προσφιλεστάτη καί γερασμία Μακαριότης, ἡ ὁποία διά τῆς ἁπλότητος καί τῆς θερμουργοῦ ἀγάπης Αὐτῆς πρό πολλοῦ ἔχει ἀποσπάσει τόν καθολικόν σεβασμόν, τήν ἐκτίμησιν καί ἐμπιστοσύνην ὄχι μόνον τῶν ἀνθρώπων τῶν ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτυων τῆς Ἀφρικανικῆς Ἠπείρου, ἀλλά καί παντός  ἀνεξαιρέτως καλῆς θελήσεως συγχρόνου ἀνθρώπου, ἔτι δέ, ὅπερ καί τό σπουδαιότερον, καί τῶν κυβερνώντων τῆς ἀχανοῦς ταύτης Ἠπείρου.
Χάρις είς τό συνεχές, συνεπές κατά πάντα,  καί σοβαρόν διά μέσου τῶν αἰώνων ἀναμφισβήτητον ἐκπολιτιστικόν καί καθαρῶς πνευματικόν ἐποικοδομητικόν ἔργον τοῦ παλαιφάτου ἡμῶν Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου τῆς Ἀλεξανδρείας, ἡ Ὁρθοδοξία εἰδικῶς καί ὁ μετ’ αὐτῆς ἀρρήκτως συνδεδεμένος ἑνιαῖος καί ἀδιαίρετος ἑλληνισμός γενικώτερον ἀπέκτησαν πολλά καί βαθέα ἐρείσματα εἰς τήν Ἀφρικανικήν ταύτην Ἤπειρον, ἐβοήθησαν κατά τρόπον λίαν ἀποτελεσματικόν τάς σχέσεις τῆς χώρας ἡμῶν μετά τῶν πολυαρίθμων Ἀφρικανικῶν κρατῶν, προσέτι δέ ἐδημιούργησαν ἄρρηκτον πνευματικόν καί κοινωνικόν δεσμόν τοῦ Ἑλληνισμοῦ μετά τοῦ Ἀφρικανικοῦ λαοῦ καί δή καί εἰς τοιοῦτον καί ὕψιστον σταθερόν καί βαθύτατον βαθμόν ὥστε σήμερον ἡ Ἑλληνόφωνος Ὀρθοδοξία εἰδικῶς καί γενικώτερον ὁ Ἑλληνισμός νά προτιμῶνται ὑπό τῶν διαφόρων Ἀφρικανικῶν λαῶν πολλῶν ἑτέρων δογμάτων, ἐκκλησιῶν καί ἐθνοτήτων.
Καί εἶναι σήμερον  τῷ ὄντι ἰδιαιτέρα ἡ χαρά ἡμῶν, Μακαριώτατε, νά ἀπολαύωμεν ἐκ τοῦ πλησίον τοῦ τιμίου προσώπου σας, πρός τό ὁποῖον ἡ ἐκτίμησις καί ὁ σεβασμός ὄχι μόνον ἡμῶν προσωπικῶς, άλλά καί τοῦ συνόλου τῶν εὐλαβῶν Κληρικῶν καί λαϊκῶν τῆς εὐλογημένης Μητροπόλεως Περιστερίου, εἶναι εἰλικρινής καί βαθυτάτη.
 Πληροφορούμεθα συχνάκις ἐκ τῶν προερχομένων ἐκ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως συνεργατῶν σας , -  δέον ἐνταῦθα νά ὑποσημειώσωμεν ὅτι οἱ ἐκ τῶν στενῶν σας συνεργατῶν Μητροπολῖται Πηλουσίου, Χαρτούμ, Ζάμπιας, ὁ Ἐπίσκοπος Βαβυλῶνος καί πλεῖστοι ἄλλοι Κληρικοί προσῆλθον εἰς τό Πατριαρχεῖον μετά ἀπό μακράν εὔορκον διακονίαν εἰς τήν Ἱεράν ἡμῶν Μητρόπολιν καί εἶναι σήμερον ἀπολύτως ἀφωσιωμένοι εἰς τό ποιμαντικόν ἱεραποστολικόν ἔργον τῆς ὑμετέρας Μακαριότητος,  τό ἔργον διά τό ὁποῖον προσφέρετε ἑαυτόν καιόμενοι ὡς λαμπάδα, ὡς καί οἱ ἀείμνηστοι ὑμῶν προκάτοχοι, μοχθοῦντες ὅσον  ὀλίγοι εἰς τήν ἐποχήν ἡμῶν, καί ἀφιερώνοντες τόν ἑαυτόν σας κηρύσσοντες τόν εὐαγγελικόν λόγον, γεωργοῦντες τόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, διδάσκοντες, κατηχοῦντες, νουθετοῦντες καί στηρίζοντες τόν Ἀφρικανικόν Λαόν. 
 Σήμερον δέ χαιρόμεθα ὅλως ἰδιαιτέρως διότι κατά τήν διάρκειαν τῆς ἐπισήμου Ὑμῶν Πατριαρχικῆς ἐπισκέψεως πρός τήν ἀδελφήν ὁρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡμῶν,  καί    μέ ἀφορμήν τήν ἐπανέκδοσιν τῆς μεταφράσεως τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῆς φιλοπονηθείσης ὑπό τοῦ Μαξίμου τοῦ Καλλιουπολίτου,  παρέχεται τῇ Ὑμετέρᾳ Μακαριότητι καί τοῖς συνοδοῖς Ὑμῶν ἡ εὐκαιρία τῆς ἐπισκέψεώς  σας εἰς τήν καθ’ ἡμᾶς Ἱεράν Μητρόπολιν Περιστερίου, τήν ποιμαντορίαν τῆς ὁποίας ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιδαψίλευσε εἰς τήν ἡμετέραν ταπεινότητα περί τά τριάκοντα καί πλέον ἔτη.
  ἔκδοσις αὕτη ἀποτελεῖ ἀναμφισβητήτως σπουδαῖον ἐκδοτικόν γεγονός, τό ὁποῖον συνδέεται ἄμεσα μέ τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας καί Πάσης Ἀφρικῆς, ἐπειδή  τόσον ἡ φιλοτέχνησις, ὅσον καί ἡ πρώτη ἔκδοσις τῆς μεταφράσεως εἶχον συντελεσθεῖ μέ τήν εὐλογίαν καί τήν παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου τοῦ Λουκάρεως, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί μετά ταῦτα Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος καί προσφάτως ἡγιοποιήθη ὑπό τῆς  Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας. Διά τοῦτο καί ὑμεῖς Μακαριώτατε, ὡς πανάξιος διάδοχος τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου προλογίσατε καί ηὐλογήσατε τήν ἔκδοσιν ταύτην, ἥτις  ἀναδεικνύει, σύν τοῖς ἄλλοις, καί τόν πλοῦτον τῆς πνευματικῆς καί ἱστορικῆς παραδόσεως τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ Θρόνου. Ἡ νέα αὐτή ἔκδοσις  ἐπραγματοποιήθη ἀπό τόν ἐκδοτικό οἶκο ΑΛΟΗ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἐγκαύχημα διά τήν πόλιν τοῦ Περιστερίου, καθ’ ὅτι οὗτος ἑδρεύει καί δραστηριοποιεῖται εἰς τό Περιστέρι  τόν τόπον γεννήσεως καί ἀνατροφῆς τῶν ἱδρυτῶν του, τῇ συνδρομῇ τῶν ἐκλεκτῶν Πανεπιστημιακῶν Καθηγητῶν, Ἀρχόντων Ὀφφικιάλων τοῦ καθ’Ὑμᾶς Ἀποστολικοῦ Θρόνου τοῦ Ἁγίου Μάρκου  καί εὐσεβῶν τέκνων τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, τοῦ κ. Ἐμμανουήλ Βαρβούνη, στενοῦ συνεργάτου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας καί τοῦ κ. Παναγιώτου Τζουμέρκα ἐκ τῆς ἱστορικῆς πόλεως τῆς  Κατερίνης.
  Κύριλλος Λούκαρης, ἀφοῦ ἀνῆλθε ἕξ φοράς εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον, εἶχεν τέλος μαρτυρικόν εἰς τήν προσπάθειάν του νά προασπίσῃ τήν Ὀρθοδοξίαν καί τό ἡμέτερον εὐσεβές Γένος, καταδιωχθείς πολλάκις ὑπό ξένων χριστιανικῶν  καί πολιτικῶν παραγόντων. Ἀποτελεῖ λοιπόν μίαν Ἁγίαν μορφήν ἡ ὁποία  ἑνώνει τό Πρωτοκορυφαῖον μέ τό Δευτερόθρονον Πατριαρχεῖον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς, τούς Θρόνους τῆς Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης καί τῆς Μεγάλης Πόλεως τῆς Ἀλεξανδρείας. Πρόκειται διά μία ἑνότητα, τῆς ὁποίας τό παρουσιαζόμενον σήμερον  βιβλίον ἀποτελεῖ ἔμπρακτον φανέρωσιν, ἡ ὁποία συνδέει τά δύο Ὀρθόδοξα Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα  ὡς καί τό χθές μέ τό σήμερον τῆς Ἑλληνοφώνου Ὀρθοδοξία καί τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἑλληνισμοῦ μετά τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Διασπορᾶς.

Μακαριώτατε,
Ἡ ἀδελφική ἀγάπη καί αἱ εὐχαί ἡμῶν σᾶς συνοδεύουν πάντοτε ἀπό τήν εὐλογημένην ταύτην Μητρόπολιν τῆς πόλεως τοῦ Περιστερίου.
 Ἡ καρδία ἡμῶν πάλλει συνεχῶς εἰς ρυθμόν παράλληλον πρός τόν τῆς ἰδικῆς σας.
Ἡ σκέψις ἡμῶν στρέφεται συχνότατα πρός τούς ἐν τῇ χώρα τοῦ Νείλου καί  ἐν πάσῃ τῇ Ἀφρικανικῇ Ἠπείρῳ  ἠγαπημένους ἐν Χριστῷ Ἀδελφούς.
 Οὐδέποτε λησμονῶμεν τήν Ὑμετέρα Μακαριότητα ὁσάκις προσφέρομεν τήν ἀναίμακτον θυσίαν ὑπέρ πάντων ἡμῶν!
 Ὄθεν ταπεινῶς παρακαλοῦμεν καί Ὑμᾶς Μακαριώτατε εἰς τάς προσευχάς σας νά μήν λησμονῆτε νά μνημονεύητε τοῦ ὀνόματος τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ὡς καί τοῦ τιμίου πρεσβυτερίου καί σύμπαντος τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως ἡ ὁποία, χάριτι τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, προσπαθεῖ ἀνελλιπῶς νά δώσῃ τήν ἰδικήν  παρουσία καί μαρτυρία οὐ μόνον εἰς τήν πόλιν τοῦ Περιστερίου ἀλλά καί εἰς ἅπασα τήν Ἑλλάδα.   Εὔχεσθε ὑπέρ ἡμῶν ἐκτενῶς...! 
Καί ὀδεύοντες, ὁδηγούμενοι ἀπό τήν ἔκπαγλον ἐμφάνισιν τοῦ σελαγίζοντος ἀστέρος ἐν τῷ μέσῳ τῆς χειμερινῆς καί παγερᾶς δεκεμβριανῆς νυκτός, πρός τόν γεννηθέντα ἄρχοντα τῆς εἰρήνης, ταπεινῶς εὐχόμαι ὅπως  ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς, ὡς  Βρέφος φανείς, χαρίζηται τῇ Ὑμετέρᾳ Μακαριότητι, τῇ σεπτῇ Συνοδείᾳ Ὑμῶν καί εἰς πάντας τούς τιμῶντας τήν σημερινήν ἐκδήλωσιν ὅλα τά ἐπουράνια καί ἐπίγεια λυσιτελῆ  δῶρα Αὐτοῦ καί τήν διαρκῆ εὐλογίαν Του.

Εἰς πολλά Ἔτη Μακαριώτατε !