Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2021
  
  Τό πνεῦμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

unnamed

Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε...” (στιχ. ἰδιόμελον ὄρθρου).


Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου, μᾶς ἀξίωσε καί φέτος νά φτάσουμε στό κατώφλι τῆς Μ. Σαρακοστῆς· στό ἱερό αὐτό στάδιο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων γιά νά παλέψουμε πνευματικά, ν΄ ἀνανεωθοῦμε ψυχικά, νά ξαναγεννηθοῦμε μέσα στό φῶς καί τή χάρι τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Ἰησοῦ μας.

Ἡ Μεγάλη Σαρακοστή εἶναι μία περίοδος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ χρόνου πού τήν ἔχουμε ἀφιερωμένη στό Θεό. Εἶναι μία προετοιμασία, ἕνα πνευματικό ταξίδι πού προορισμός του εἶναι τό Πάσχα. Ἡ περίοδος αὐτή πού ἀρχίζει τήν “Καθαρή Δευτέρα”καί συμπληρώνεται τήν Παρασκευή πρό τῶν Βαΐων διαρκεῖ σαράντα μέρες.

Ὑπάρχουν μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα στή Π.Δ. πού ἐπηρέασαν, καί ὡδήγησαν σιγά σιγά σέ μία τεσσαρακονθήμερη πνευματική ἄσκηση καί προετοιμασία. Α) Στό Βιβλίο τῆς ἐξόδου σημειώνεται ὅτι ὁ Μωϋσῆς ἐπάνω στό ὄρος Σινᾶ ὅπου τοῦ ἀπεκαλύφθη ὁ Θεός καί τοῦ παρέδωσε τόν Νόμο “ἦν ἐκεῖ ἐναντίον Κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας καί τεσσαράκοντα νύκτας· ἄρτον οὐκ ἔφαγεν καί ὕδωρ οὐκ ἔπιεν”.

Εἶναι ἀντιληπτό ἐδῶ ὅτι ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ στό Μωϋσή καί ἡ ἀποκάλυψη τοῦ θελήματός Του συνδέεται μέ τεσσαρακονθήμερη πλήρη ἀποχή τοῦ Μωϋσή ἀπό κάθε τροφή.

Β) Εἶναι ἐπίσης πολύ σημαντικό, πώς οἱ Ἰσραηλῖτες ἀφ΄ ὅτου ἐλευθερώθηκαν θαυματουργικά ἀπό τή δουλεία τοῦ Φαραώ στήν Αἴγυπτο, ἕως ὅτου νά μποῦν στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας, πέρασαν μέσα ἀπό μιά σκληρή δοκιμασία πού κράτησε σαράντα ὁλόκληρα χρόνια.

Αὐτό τό γεγονός, κατά τήν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, προεικονίζει καί συμβολίζει τήν ἀπελευθέρωση τῆς ἀνθρωπότητας ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας μέ τή Σταυρική Θυσία τοῦ Ἰησοῦ.

Γ) ἕνα τρίτο συμβάν, πάλι ἀπό τό χῶρο τῆς Π.Δ., ἔχει σημασία γιά τό θέμα μας. Τό Βιβλίο τῆς Γ΄ Βασιλειῶν διηγεῖται πώς ὁ Προφήτης Ἠλίας προκειμένου νά δεχθεῖ στό ὄρος Χωρήβ μιά ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ἐπερπάτησε “τεσσαράκοντα ἡμέρας καί νύκτας” μέχρι νά φθάσει ἐκεῖ πού τοῦ παρουσιάσθηκε ὁ Θεός μέσα σέ μιά λεπτή αὔρα. Ἀπ΄ αὐτά τά χαρακτηριστικά γεγονότα πού διηγεῖται ἡ Ἁγία Γραφή, δέν δυσκολευόμαστε νά καταλάβουμε γιατί ἡ Ἐκκλησία σιγά -σιγά ἔφθασε νά υἱοθετήσει πνευματική προετοιμασία σαράντα ἡμερῶν πρό τοῦ Πάσχα. Ὁ ἀριθμός σαράντα ἔχει δεθεῖ μέσα στήν ἁγία Γραφή μέ τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Μέ τή συμμετοχή τοῦ ἀνθρώπου στήν ἀποκάλυψη αὐτή.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ τῆς Βίβλου πρός τήν ἀνθρωπότητα. Ἡ γνώση αὐτῆς τῆς ἀποκάλυψης καί ἡ κοινωνία στήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ, δικαιολογεῖ τό περπάτημα, τήν ὁδοιπορία σαράντα ἡμερῶν μέσα ἀπό ἕναν πνευματικό ἀγῶνα κατά τῶν παθῶν μας.

Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου, ὅσο καί ἄν εἶναι νέες ἤ διαφορετικές οἱ συνθῆκες κάτω ἀπό τίς ὁποῖες ζοῦμε σήμερα, ὅσο καί ἄν εἶναι πραγματικές οἱ δυσκολίες καί τά ἐμπόδια πού ὑψώνονται ἀπό τό σύγχρονο κόσμο μας, τίποτα ἀπ΄ ὅλα αὐτά δέν κάνουν τήν Μ. Σαρακοστή “ἀδύνατη”. Τίποτα δέν ἀποτελεῖ ἀμετάκλητο ἐμπόδιο γιά νά χάσει τό νόημά της καί τό σκοπό της.

Ἡ πραγματική αἰτία γιά τήν ὁποία χάνουμε βαθμιαῖα τήν ἐπίδραση τῆς Μ. Σαρακοστῆς στή ζωή μας, βρίσκεται στό δικό μας ξεστράτισμα ἀπό τή μάνδρα τοῦ Χριστοῦ· στήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν Ἐκκλησία Του.

Μιμούμενοι καί 'μεῖς τόν Κύριο μας μπαίνουμε στήν ἔρημο τῆς Μ. Σαρακοστῆς γιά νά πολεμήσουμε πιό ἔντονα τούς πειρασμούς αὐτούς, μέ τά πνευματικά ὅπλα πού μᾶς ἐφοδιάζει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Ἰδιαίτερα αὐτές τίς μέρες “ἀναλαβόντες τήν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα. Ὡς τεῖχος ἄρρηκτον κατέχοντες τήν πίστιν καί ὡς θώρακα τήν προσευχήν καί περικεφαλαίαν τήν ἐλεημοσύνην· ἀντί μάχαιραν τήν νηστείαν ἥτις ἐκτέμνει ἀπό καρδίας πᾶσαν κακίαν...”. Γι΄ αὐτό εἴπαμε καί στήν ἀρχή ὅτι τό βαθύτερο νόημα τούτης τῆς περιόδου εἶναι πρόσκληση γιά ἕναν γνήσιο τρόπο ζωῆς πού ὁδηγεῖ ὄχι σέ διασπασμένες ὑπάρξεις ἀλλά στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Παιδιά μου, πρέπει νά ζήσουμε τήν Μ. Σαρακοστή καί ὄχι ἁπλῶς νά τή γνωρίσουμε θεωρητικά. Ἄς τήν πάρουμε στά σοβαρά. Εἶναι μιά μοναδική εὐκαιρία γιά ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, γιά πραγματική ἀναγέννηση καί διόρθωση.

Ἄς ἀποτελέσει ἡ φετινή Σαρακοστή γιά ὅλους μας μιά ἀφετηρία γιά νέο ξεκίνημα ἕνωσίς μας μέ τό Θεό. Καί τοῦτο θά γίνει πραγματικότητα, ἄν προσφέρουμε σά θυσία καί δῶρο στόν Ἰησοῦ, τόν πνευματικό μας ἀγῶνα, τό γκρέμισμα τοῦ παλιοῦ μας ἑαυτοῦ “σύν τοῖς πράξεσιν αὐτοῦ” καί τήν ἀνόρθωση ἑνός νέου ἀναγεννημένου ἀνθρώπου “ἀνακαινούμενου εἰς ἐπίγνωσιν κατ΄ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν”.

Αὐτός ὁ πνευματικός ἀγῶνας μας θά εἶναι τό πιό εὐπρόσδεκτο, τό πιό μεγάλο δῶρο πού θά κάνουμε τοῦτες τίς ἅγιες μέρες στό Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ψυχῶν μας.