Τετάρτη 8 Απριλίου 2020
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Τῆς Ὀρθοδοξίας)


Ἡ σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί μου καί παιδιά μου, ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί “ποιούμεθα ἀνάμνησιν τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καί σεπτῶν Εἰκόνων ἐπί αὐτοκράτορος Μιχαήλ καί τῆς μητρός αὐτοῦ Θεοδώρας”.

Οἱ εἰκονομάχοι ἤθελαν νά διακηρύξουν ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι ἀληθινός Θεός. Καί ἐδίδασκαν ὅτι ὁ Θεός ὡς πνεῦμα δέν μπορεῖ νά περιορίζεται στά διάφορα ὑλικά ἀπό τά ὁποῖα δημιουργεῖται μία εἰκόνα. Ἀπαγόρευαν αὐστηρά τήν ἀπεικόνιση τοῦ Θεοῦ, ἀρνοῦντο τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί ὅλων τῶν Ἁγίων, ὡς ἔκφραση εἰδωλολατρίας. Αὐτή ἡ αἱρετική διδασκαλία ἔφερε μεγάλη ἀναστάτωση γιά πάνω ἀπό ἑκατό χρόνια μέσα στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Πολλοί Ἅγιοι ἐβασανίσθηκαν καί ἐθανατώθησαν ἐπειδή ὑπεστήριζαν τήν ὀρθόδοξη πίστη μας, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης καί πολλοί ἄλλοι Ἅγιοι.

Τό 843 μ.Χ. ἔγινε ἡ ἀναστήλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων καί ἀπό τότε ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τό γεγονός αὐτό, τόν θρίαμβο δηλαδή τῆς Ὀρθοδοξίας τήν πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν.

Μάλιστα δέ, μᾶς προβάλλει σήμερα, διά τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος τό ὑπόδειγμα τῆς πίστεως στόν Χριστό μέ τό παράδειγμα τοῦ Φιλίππου καί τοῦ Ναθαναήλ.

Ὁ σαρκωμένος Υἱός τοῦ Θεοῦ καλεῖ τόν Φίλιππο νά τόν ἀκολουθήσει. Νά γίνῃ μαθητής Του καί Ἀπόστολός Του. Ὁ Φίλιππος βρίσκει τόν Ναθαναήλ καί τό χειραγωγεῖ στόν Μεσσία. “Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν Ἰησοῦν τόν ἀπό Ναζαρέτ”. Αὐτά εἶναι τά λόγια τοῦ Φιλίππου πρός τόν Ναθαναήλ. Ὁ Ναθαναήλ ὅμως προσπάθησε νά ἐρευνήσει τό πρόσωπο τοῦ Μεσσία, μέ τήν λογική του γιατί δέν μποροῦσε νά καταλάβει πῶς ὁ Μεσσίας Χριστός προερχόταν ἀπό μία ἁμαρτωλή πόλη, τήν Ναζαρέτ. Στίς ἐπιφυλάξεις τοῦ Ναθαναήλ, ὁ Φίλιππος δέν προβάλλει οὔτε ἐπιχειρήματα, οὔτε αὐστηρές ἐπιπλήξεις, μόνο τοῦ λέγει “ἔρχου καί ἴδε” (ἔλα νά δεῖς), ἔλα ἀπό κοντά σέ προσωπική συνάντηση μέ τόν Μεσσία Χριστό. Πράγματι, ὁ Ναθαναήλ πλησιάζει τόν Κύριο, θά λέγαμε κάπως διστακτικά· καί ὁ Κύριος τόν ὑποδέχεται μέ χαρά καί μέ λόγια πού φανερώνουν πώς τόν γνωρίζει: “ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι” (νά πραγματικά Ἰσραηλίτης πού δέν ὑπάρχει μέσα του δόλος, πονηρία, ὑποκρισία). Ὁ Ναθαναήλ αἰφνιδιάζεται καί αὐθόρμητα ρωτάει: “πόθεν με γινώσκεις;” καί ὁ διδάσκαλος ἤρεμα καί διακριτικά ἀπαντάει: “πρό τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπό τήν συκῆν εἶδόν σε” (πρίν ἀκόμα σέ φωνάξει ὁ Φίλιππος, τήν ὥρα πού βρισκόσουνα κάτω ἀπό τή συκιά, σέ εἶδα). Τότε ὁ Ναθαναήλ σάν τό μικρό παιδί φώναξε ἐνθουσιασμένος: “Ραββί, σύ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, σύ εἰ ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ”. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος αἰσθανθεῖ διά τῆς πίστεως του , ὅτι ὁ Θεός τόν γνωρίζει προσωπικά καί τόν ἀγαπᾶ, χαίρεται πραγματικά, τότε παραδίδεται στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τότε πραγματοποιεῖται ἡ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου: “Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἀπ΄ ἄρτι ὄψεσθε τόν οὐρανόν ἀνεῳγότα καί τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καί καταβαίνοντας ἐπί τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου”.

Ὁ Θεός σέ κάθε στιγμή μᾶς φανερώνεται καί μᾶς προσφέρεται. Στέκεται καί μᾶς μιλάει μέ ἀγάπη. Μᾶς προσφέρει τή χάρη Του. Ὁ Ναθαναήλ αἰφνιδιάστηκε, μόλις ὁ Κύριος τοῦ φανέρωσε κάτι ἀπό τή ζωή του, ὁ Θεάνθρωπος τοῦ εἶπε ἤρεμα: “Μεῖζω τούτων ὄψει”. Θά δεῖς γεγονότα πολύ σημαντικότερα. Θά ζήσεις ἀποκαλύψεις συγκλονιστικές. Καί πράγματι ἀπό τή στιγμή πού ὁ Ναθαναήλ δέχθηκε τήν κλῆσι καί ἔγινε μαθητής τοῦ Χριστοῦ ἔζησε ὅλα τά γεγονότα μέχρι τόν Γολγοθᾶ, τήν Ἀνάσταση καί τήν Πεντηκοστή. Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ μας δέν διακόπηκε μέ τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του. Συνεχίζεται ἡ παρουσία Του καί ἡ φανέρωσή Του μέσα στήν Ἐκκλησία μας. Ὁ λόγος Του συνεχής καί δυναμικός νά μᾶς λέγει: “ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω”. Ἐκεῖνος πού ἔχει ἀνοικτά τά αὐτιά του, ἐκεῖνος πού ἔχει δυνατό αἰσθητήριο τῆς πίστεως, θά συλλάβει τόν ἁπαλό ψίθυρο τῆς θείας ἀγάπης. Μήν ξεχνᾶμε ἀδελφοί μου τά λόγια Του, πού ὅταν τ' ἀκοῦμε αἰσθανόμεθα τήν ἔκχυση τῆς πατρικῆς ἀγάπης Του: “Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς” (ἐλᾶτε οἱ φορτωμένοι μέ πόνους καί ἀγωνίες τῆς ζωῆς καί ἐγώ θά σᾶς ξεκουράσω”.

Σήμερα πού γιορτάζουμε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, οὐσιαστικά γιορτάζουμε τή θεϊκή παρουσία στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, στή ζωή κάθε πιστοῦ ὀρθοδόξου. Αὐτή τήν ὀρθόδοξη πίστη μας ἄς τήν κρατήσουμε ὡς ἀνεκτίμητο πνευματικό θησαυρό γιά νά ζοῦμε τήν γλυκύτητα τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου στή ζωή μας.

Καί εὔχομαι ἀδελφοί μου, αὐτή τήν ὀρθόδοξη πίστη μας νά τήν ὁμολογοῦμε ὡς σωτηριώδη ἀλήθεια μέ τήν ζωή μας καί νά διακηρύσσουμε αὐτό πού εἶναι γραμμένο στό συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας: “Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν οἰκουμένην ἐστήριξεν”. ΑΜΗΝ.