Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2020
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ (ΖΑΚΧΑΙΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ (ΖΑΚΧΑΙΟΥ)

Ἀνάβαση καί κατάβαση”


Γιά μιά σωτήρια συνάντηση μᾶς μιλάει ἡ Εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς ΙΕ΄ Λουκᾶ. Τή συνάντηση τοῦ ἀρχιτελώνη Ζακχαίου μέ τόν Ἰησοῦ. Ἀξίζει νά τήν προσεγγίσουμε καί νά τήν σκιαγραφήσουμε. Ἄς πάρουμε, λοιπόν, γιά ὁδηγό μας τόν Ἱερό Εὐαγγελιστή καί ἄς δοῦμε τήν εἰκόνα καί τήν πορεία τοῦ Ζακχαίου στήν ἀναζήτηση αὐτή. Ὁ Ἰησοῦς ἔφθανε μέ τούς μαθητές του στήν Ἰεριχώ. Ἐκεῖ ζοῦσε ἕνας ἄνθρωπος, πού μποροῦσε νά διεκδικήσει ἄνετα τόν τίτλο καί τήν δόξα τοῦ πετυχημένου· ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος. Μέσα του ἄναψε σφοδρή ἐπιθυμία νά Τόν συναντήσει, μόλις πληροφορήθηκε πώς ἀπό 'κεῖ θά περνοῦσε ὁ Χριστός. Τρέχει, λοιπόν, ἔξω στό δρόμο νά Τόν δεῖ. “Καί οὐκ ἠδύνατο ἀπό τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικία μικρός ἦν”. Κοντός στό ἀνάστημα καί τό πλῆθος πού συνωστιζόταν γύρω Του, ὕψωνε ἕνα τεῖχος, πού δέν τόν ἄφηνε ν' ἀντικρύσει τό πρόσωπο τῆς προσδοκίας του. Καί τότε, “προσδραμών ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπί συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν”.

Ἀφήνει κατά μέρος τό κοινωνικό πρωτόκολλο. Δέν τόν ἐνδιαφέρουν οἱ κρίσεις καί οἱ ἐπικρίσεις τοῦ περιβάλλοντός του καί ἀνεβαίνει στό δένδρο γιά νά δεῖ τόν Κύριο, γιά νά γεμίσει μέ τήν εἰκόνα τοῦ Θεϊκοῦ προσώπου Του τήν διψασμένη ψυχή Του. Καί τήν ὥρα πού τό βλέμμα του συναντήθηκε μέ τό βλέμμα τοῦ Θεανθρώπου, ἄκουσε τή θεϊκή φωνή νά τόν προστάζει: “Ζακχαῖε σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γάρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖνε”. Ὁ Ζακχαῖος δέν δίστασε. Δέχθηκε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ στό σπίτι του. Καί μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς παρουσίας τοῦ μεγάλου φιλοξενουμένου του, ξεδίπλωσε τήν ψυχή του. Ἀλλάζει τήν ὑπαρξιακή προοπτική του. Ἐνῶ, δηλαδή, μέχρι τή στιγμή ἐκείνη ὁ κεντρικός στόχος τῆς ὑπάρξεώς του ἦταν ἡ συγκέντρωση χρημάτων καί ὑλικῶν ἀγαθῶν, “αἰφνίδια” ἀπορρίπτει αὐτό τόν στόχο καί στή θέση του τοποθετεῖται τό αἴτημα τῆς ἀποκατάστασης σχέσεων δικαιοσύνης καί ἀγάπης μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους.

Καί τότε ἦρθε ἡ μεταστροφή, ἡ γνήσια μετάνοια, τό πλήρωμα. Καί ὁ Κύριος ὅλα αὐτά τά βεβαίωσε μέ τούτη τή συγκλονιστική φράση: “Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καί αὐτός Υἱός Ἀβραάμ ἐστίν”. Μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ὁ Ζακχαῖος “ἐζήτει”, ἔψαχνε. Τότε βρῆκε τόν Θεό· συνάντησε τόν Κύριο. Ἀπ΄ τήν ἀναζήτηση στή μετάνοια. Ἀπ΄ τίς ἐνοχές τῶν ψυχολογικῶν του συγκρούσεων, στό πλήρωμα τῆς χάρης Του.

Σύγχρονοι ἀναζητητές καί 'μεῖς, ὅπως ὁ Ζακχαῖος, θέλουμε νά Τόν δοῦμε, νά Τόν συναντήσουμε, νά Τόν γνωρίσουμε. Ὅμως σ΄ αὐτή τήν ἀναζήτησή μας, δύο μεγάλα ἐμπόδια παρουσιάζονται μπροστά μας. Τό πρῶτο εἶναι κοινωνικό, τό περιβάλλον μας, ὁ κόσμος, οἱ συνάνθρωποί μας, ἡ κοινωνία πού ζοῦμε. Ὁ κόσμος σήμερα μέ τόν τρελλό θόρυβό του, μέ τό ξέφρενο στροβίλισμά του, πνίγει τίς φωνές, πού μέσα στό πυκνό σκοτάδι ἀκούγονται σάν ψίθυροι “θέλομεν τόν Ἰησοῦν ἰδεῖν”.

Τό δεύτερο ἐμπόδιο εἶναι ἀτομικό· εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας. Ἡ ψυχική μας καχεξία· ἐγωισμοί, μίση, ζήλειες, κακίες καί τόσα ἄλλα, πού μᾶς κρατᾶνε δέσμιους, πού μᾶς ἐγκλωβίζουν στήν ἁμαρτία.

Ὁ Ζακχαῖος μέ μιά πράξη δυναμική νίκησε καί τά δυό ἐμπόδια καί συνάντησε τόν Χριστό. Μ' ἕνα ἀνέβασμα στή συκομορέα παραμέρισε τό πρῶτο ἐμπόδιο, τό κοινωνικό. Πῆγε ψηλότερα ἀπ΄ τόν “ὄχλο”. Καί μ΄ ἕνα κατέβασμα ξεπερνάει καί τό δεύτερο, τό ἀτομικό· δηλαδή, μ' ἕνα σκύψιμο, μέ μιά ταπείνωση κάνει κάτι πού δέν θά τό ἔκανε εὔκολα κανείς. Θυσιάζει τόν ἐγωισμό μπροστά στή λαχτάρα του νά συναντήσει τόν Ἰησοῦ. Αὐτό ἴσως στάθηκε ἡ σκληρότερη δοκιμασία του. Ἔτσι, λοιπόν, μέ μιά ἀνάβαση καί κατάβαση ξεπέρασε τά δύο αὐτά ἐμπόδια καί ἀντίκρυσε τή θεϊκή παρουσία τοῦ Κυρίου. Ἑπομένως καί στό δικό μας δρόμο, ὁ Ζακχαῖος γίνεται ὁδηγός· ἰδιαίτερα στή νέα γενιά, πού κουρασμένη καί ταλαιπωρημένη ἀπ΄ τίς ἀπατηλές ἐπαγγελίες, ἀναζητάει λύσεις γιά νά βγεῖ ἀπ΄ τ' ἀδιέξοδά της.

Ἄν θέλουμε νά συναντήσουμε τόν Χριστό, πρέπει ν' ἀνεβοῦμε ψηλότερα ἀπ΄ τόν ὄχλο. Νά ξεχάσουμε τίς πρόσκαιρες ἀπολαύσεις τῶν κάμπων μέ τίς φωνές τῶν βατράχων, πού κοάζουν διάφορα συνθήματα γιά μιά “βοσκηματώδη” ζωή. Χρειάζεται, λοιπόν, ἕνα πέταγμα ψηλά, ἀλλά ταυτόχρονα καί ἕνα σκύψιμο στόν ἑαυτό μας. Νά ταπεινωθοῦμε γιατί ἡ πόρτα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι στενή καί χαμηλή.

Ἄν μιμηθοῦμε τόν Ζακχαῖο, σέ μιά τέτοια ἀνάβαση καί κατάβαση ὅλοι ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἀναζητητές τοῦ Θεοῦ, τότε νά εἴμαστε σίγουροι πώς θά Τόν βροῦμε. Θά Τόν συναντήσουμε στήν καινούργια Ἱεριχώ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του.

Σ' αὐτή τήν πνευματική Ἱεριχώ, τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καθώς ἐμεῖς θά κάνουμε τό πρῶτο βῆμα, Ἐκεῖνος θά σπεύδει νά μᾶς ἁπλώσει τό ἅγιο χέρι Του, νά μᾶς ἀγκαλιάσει μέ τήν ἀγάπη Του. Θά βρεθεῖ ὄχι μόνο κοντά μας, ἀλλά μέσα μας στόν “οἶκον τῆς ψυχῆς” μας, στήν ὕπαρξή μας ὁλόκληρη μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἔχουμε χρέος νά βιώσουμε τό μεγαλεῖο τῆς πορείας τοῦ Ζακχαίου καί τῆς συνάντησής του μέ τόν Ἰησοῦ.

Εὔχομαι καί προσεύχομαι ἀγαπητοί ἀδελφοί καί παιδιά μου νά ζήσουμε ὅλοι μας αὐτή τή λυτρωτική ἀνάβαση καί κατάβαση, γιά νά δοῦμε “πρόσωπον Θεοῦ” γιά νά συναντήσουμε τόν Ἰησοῦν, ὅπως ὁ Ζακχαῖος τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Ἀμήν.