Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΛΟΥΚΑ

Κυριακή Στ΄ Λουκᾶ.


Τό θαῦμα τοῦ δαιμονισμένου τῶν Γαδαρηνῶν, πού μᾶς διηγεῖται τό σημερινό Εὐαγγελικό Κείμενο τῆς Κυριακῆς Στ΄ Λουκᾶ, φανερώνει δύο βασικές ἀλήθειες· τήν παρουσία τοῦ Σατανᾶ πού προσπαθεῖ νά κυριεύσει τόν ἄνθρωπο καί ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο “ἵνα καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ΄ ἔστι τόν διάβολον” (Ἑβρ. β΄,14). Ἄς δοῦμε πρῶτα τό συγκλονιστικό θαῦμα τῆς θεραπείας, ὅπως μᾶς τό καταγράφει ὁ Εὐαγγελιστῆς Λουκᾶς.

Μόλις ὁ Κύριος ἔφθασε στή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν, πετάχτηκε μπροστά του ὁ δαιμονισμένος ἄνθρωπος. Δέν εἶχε ροῦχα πάνω του καί ἔμενε στά μνήματα. Ἐκεῖ τόν εἶχαν ὁδηγήσει τ΄ ἀναρίθμητα δαιμόνια, πού τόν εἶχαν κυριεύσει. Πολλές φορές τόν ἔπιαναν καί τόν ἔδεναν μέ χοντρές ἁλυσίδες, μά ἐκεῖνος τίς ἔσπαζε καί ἔφευγε μέσα στήν ἐρημιά. Παρουσίαζε ἕνα φοβερό θέαμα, εἶχε γίνει ὁ φόβος καί ὁ τρόμος τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.

Ὁ Χριστός μόλις τόν ἀντίκρυσε, τόν εὐσπλαγχνίστηκε. Τά δαιμόνια γνώριζαν, πώς μέ τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶχαν θέση στή ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Δέν ἤθελαν ὅμως νά βρεθοῦν καί στήν ἄβυσσο τῆς κόλασης. Γι΄ αὐτό παρεκάλεσαν τόν Χριστό νά ἐπιτρέψει νά μποῦν σ΄ ἕνα κοπάδι χοίρων, πού ἔβοσκε ἐκεῖ κοντά. Ὁ Κύριος τό ἐπέτρεψε καί γιά νά συνετισθοῦν οἱ κάτοικοι τῶν Γαδαρηνῶν, πού παράνομα ἔκαναν ἐμπόριο χοίρων, ἀφοῦ δέν τό ἐπέτρεπε ὁ Μωσαϊκός νόμος. Ἔτσι καί ἔγινε οἱ χοῖροι ὥρμησαν στή λίμνη καί πνίγηκαν. Ὅταν οἱ βοσκοί εἶδαν τό θαῦμα, ἀλλά καί τή “ζημιά”, πού ἔπαθαν, φοβήθηκαν καί ὅλοι τόν παρεκάλεσαν νά φύγει ἀπό κοντά τούς. “Αὐτός δέ ἐμβάς εἰς τό πλοῖον ὑπέστρεψεν”. Τή στιγμή πού οἱ κάτοικοι διώχνουν τόν Χριστόν, ὁ θεραπευθείς δαιμονισμένος καθόταν στά πόδια τοῦ Χριστοῦ “ἱματισμένος καί σωφρονῶν” καί παρακαλεῖ τόν Κύριο νά μείνει μαζί του. Ὁ Χριστός ὅμως τόν ἀπέλυσε λέγοντας του: “ὑπόστρεφε εἰς τόν οἶκον σου καί διηγοῦ ὅσα ἐποίησε σοι ὁ Θεός”.

Ὁ διάβολος εἶναι μιά τραγική ὕπαρξη. Κατ' ἀρχήν πλάσθηκε ἀπό τόν Θεό μαζί μέ τίς πνευματικές ἀόρατες ἀγγελικές δυνάμεις. Αὐτός ὅμως κινούμενος ἀπό ἐγωϊσμό μετέτρεψε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σέ φιλαυτία καί ἔκανε ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σατανᾶς ἀναγνωρίζει τόν Θεό καί πιστεύει στή δύναμή Του. ”Τά δαιμόνια πιστεύουσι καί φρίττουσι” γι΄ αὐτό καί Τόν παρακαλοῦν νά μή τά βασανίσει. Μισοῦν ἀφάνταστα τόν ἄνθρωπο καί στόχο ἔχουν νά παρασύρουν τήν ἀνθρωπότητα στήν ἁμαρτία. Γι΄ αὐτό ἔρχεται ὁ διάβολος καί προτείνει στόν ἀδαμικό ἄνθρωπο, τήν Εὔα καί στή συνέχεια τήν προτρέπει σέ μιά ἐπιλογή ἀντίθετη τῆς ὁδοῦ πού καθόρισε ὁ Θεός γιά τή θέωση. “ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν” (Γεν. 2,15) καί ὁδηγεῖ τούς πρωτοπλάστους στήν πτώση, γιατί “ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ΄ ἀρχῆς) (Ἰω. η΄,4). Καί ἔτσι “δι΄ ἑνός ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τόν κόσμον εἰσῆλθεν καί διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος” (Ρωμ. ε΄,12). Ὁ δαίμονας διαιρεῖ, διασπᾶ τόν ἄνθρωπο. Τόν ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τούς συνανθρώπους του. Θρυμματίζει τήν ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί καταστρέφει τήν ψυχική του ἰσορροπία. Γι΄ αὐτό καί στή συνέχεια ὁ ἄνθρωπος βιώνει τήν ἀπομόνωση (=ἀπουσία ὑγειῶν σχέσεων) μακριά ἀπό τούς ἀνθρώπους “καί ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ΄ ἐν τοῖς μνήμασιν”. Δηλαδή ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχει καμμία δυνατότητα ἐπικοινωνίας τοῦ ἑνός ἀνθρωπίνου προσώπου μέ τό ἄλλο (=κόλαση).

Ἔτσι οἱ πονηρές ἐνέργειες τοῦ διαβόλου δέν περιορίζονται μόνο στήν ἀπάτη τῆς Εὔας ἤ στόν δαιμονισμένο τοῦ Εὐαγγελικοῦ κειμένου τοῦ Λουκᾶ, ἀλλά ἐπεκτείνονται μέ διάφορες μορφές σ΄ ὅλη τήν πορεία τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου, παρά τίς ἀντιρρήσεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί τίς ἀμφισβητήσεις τῆς φιλοσοφίας.

Ὁ Κύριος ὅμως ἦλθε στόν κόσμο καί “ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο” (Ἰω. α΄, 14) γιά νά ἀποκαταστήσει τήν ἀμαυρωθεῖσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ (=τόν ἄνθρωπο) στό ἀρχαῖο κάλλος της, “εἰς τό καθ΄ ὁμοίωσιν”. Γράφει χαρακτηριστικά ὁ Εὐαγγελιστῆς Ἰωάννης στήν πρώτη Ἐπιστολή του: “Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου (3,8)”. Ὁ Χριστός μᾶς ἑνώνει ὅλους στό πανάγιο Σῶμα Του, πού εἶναι τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἄνθρωπος πού ἐπανασυνδέεται μυστηριακά μέ τόν Χριστό δέν κινδυνεύει ἀπό καμμία δαιμονική προσβολή. Γιατί μέσα στήν ὕπαρξή του ζεῖ ὁ Χριστός, τόν ἔχει ἐπισκεφθεῖ ἡ Θεία Χάρις Του.

Στόν Μωυσῆ δόθηκε ὁ νόμος, ὄχι ὅμως ἡ σωτηρία. Γι΄ αὐτό καί ὁ Παῦλος ἐπιμένει στό γεγονός ὅτι ὁ νόμος δέν σώζει, μόνο ὁ Χριστός σώζει (Γαλ. Γ΄,21). Ἐδῶ βρίσκεται καί ἡ λύση κάθε “ἐπηρείας τῶν δαιμόνων” πρός τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καί ἡ τραγικότητα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Ἐνῶ δηλαδή ἡ Ἐκκλησία μας, ὡς Σῶμα Χριστοῦ μᾶς παρέχει πνευματικά ὅπλα, μᾶς προσφέρει πνευματική δύναμη γιά νά ἀντιμετωπίσουμε τίς ἐπιθέσεις καί τίς παγίδες τοῦ πονηροῦ, ἐμεῖς προσπαθοῦμε μέ “φύλλα συκῆς” νά καλύψουμε τήν γυμνότητά μας, δίνοντας σημασία στό ἄψογο τῆς ἐξωτερικῆς μας ἐμφάνισης καί ἀδιαφοροῦμε γιά τήν πνευματική γυμνότητά μας. Καί ἄν κάποτε, ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς μᾶς ἐπιτρέψει ν΄ ἀσχοληθοῦμε μ΄ αὐτήν, τότε τρέχουμε πίσω ἀπό διάφορους θαυματοποιούς μάγους “γιά νά μᾶς λύσουν τά μάγια”. Ἐπαναλαμβάνεται δυστυχῶς ἡ ἴδια εἰκόνα παραπλάνησις ἀπό τό διάβολο, προκειμένου ὁ ἄνθρωπος ν΄ ἀκολουθήσει τή δική του καταστροφική ὁδό: “ὁ δέ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων ἐπί τῆς γῆς” (Γεν. γ΄,1). Ἡ παρουσία τοῦ Σατανᾶ μέ τήν παραποιημένη καί φρόνιμη εἰκόνα τοῦ ὄφεως γιά νά ἐξαπατάει τόν ἄνθρωπο.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του περιμένει πάντοτε καί εἶναι ἕτοιμη νά συνεργήσει ὁ ἄνθρωπος στήν προσφορά καί τήν ἀποδοχή τῆς σωτηρίας του καί προσφέρει πλούσια πνευματικά ὅπλα γιά νά ἀντισταθεῖ στίς δαιμονικές ἐπιθέσεις, ἀφοῦ “ἡ πάλη οὐκ ἔστιν ἡμῖν πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς ... πρός τά πνεύματα τῆς πονηρίας...” (Ἐφεσ. στ΄, 12).

Ἄς ἀνταποκριθοῦμε λοιπόν ἀδελφοί μου καί παιδιά μου σέ αὐτό τό κάλεσμα τοῦ Κυρίου μας, ἄς γίνουμε μέτοχοι τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅσο ἔχουμε ἐνώπιον μας “εὐπρόσδεκτο καιρό καί ἡμέρα σωτηρίας'.