Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

Κυριακή Γ΄ Λουκᾶ. (τοῦ Σπορέως)



Ἡ ἐξωτερική μορφή τῆς παραβολῆς τοῦ Σπορέως, εἶναι γνωστή σέ ὅλους μας. Ἡ διήγηση της ἁπλή καί προσιτή, ὅσο καί ἡ πράξη τῆς σπορᾶς. Ἐκεῖνο πού χρειαζόμαστε εἶναι τό βαθύτερο νόημα της· δηλαδή τί θέλει Χριστός μέ τό παραβολικό λόγο Του νά μᾶς ἀποκαλύψει. Ἄς παρακολουθήσουμε λοιπόν τόν παραβολικό λόγο, ὅπως τόσο ζωντανά τόν συνθέτει καί μᾶς τόν παρουσιάζει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς.

Δέν εἶναι χωρίς σημασία, ὅτι ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ σάν ἀλληγορία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ τόν σπόρο, πού εἶναι συμπύκνωση δυνάμεων ζωῆς. Γιά νά δραστηριοποιηθοῦν ὅμως οἱ δυνάμεις πού κλείνει μέσα του ὁ σπόρος, πρέπει νά πέσει στή γῆ, νά γίνει ἕνα μαζί της; Προϋποθέτει τή γῆ τήν “ἀγαθή”, τό καλλιεργημένο χωράφι, τό ἀφρᾶτο χῶμα. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν ἐπιβάλλεται, δέν καταργεῖ τόν ἀποδέκτη, τόν ἄνθρωπο. Ζητάει προετοιμασία, προϋποθέτει τήν πνευματική καλλιέργεια, τό ἑκούσιο ἄνοιγμα τῆς ὕπαρξής μας στό Πανάγιο Πνεῦμα. Εἶναι πολύ χαρακτηριστική ἡ διαφορετική σήμανση, πού κάνει ὁ Κύριός μας, γιά τό εἶδος τῆς γῆς πού πέφτει ὁ σπόρος. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πέφτει στίς ἀνθρώπινες ὑπάρξεις μέ διάφορη σύσταση. Τό πατημένο σκληρό χῶμα “παρά τήν ὁδόν” ἐμποδίζει τόν σπόρο νά εἰσχωρήσει, καί ἔτσι τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, τόν κατατρώγουν. Τό λιγοστό χῶμα ἀνάμεσα στά βράχια τοῦ ἐξασφαλίζουν πρόσκαιρη βλάστηση, μά ἀργότερα τοῦ στεροῦν τίς συνθῆκες γιά αὔξηση. Τό χωράφι τό γεμᾶτο ἀπό ἀγκάθια πνίγει τόν σπόρο καί δέν τόν ἀφήνει ν΄ ἀναπτυχθεῖ. Τέλος τό καλό καί ἄφθονο χῶμα, χαρίζουν στόν σπόρο πλούσια βλάστηση καί “καρπόν ἑκατονταπλασίονα”.

Σέ παρόμοια κλίμακα ἀποτυπώνονται οἱ δικές μας ἀνθρώπινες ἀντιδράσεις. Ὁ Θεός πατέρας μας εἶναι ὁ γεωργός καί ἐμεῖς τό χωράφι Του. Ἡ γῆ, τό χωράφι πού πέφτει ὁ σπόρος, εἶναι ἡ καρδιά μας, καθώς ὁ καθένας μας εἶναι ξεχωριστό πρόσωπο, ἀντιδρᾶ μέ τό δικό του τρόπο. Ἀλλά παρουσιάζεται ὅπως τό πατημένο χῶμα σκληρός καί ἀσυγκίνητος, δέν ἀφήνει καμμία χαραμάδα ἀνοικτή γιά νά περάσει στό εἶναι του ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἄλλος δανείζει πρόσκαιρα τήν ὕπαρξή του στό θεϊκό μήνυμα καί ὕστερα τήν ἀπομακρύνει, ὅπως συμβαίνει τόσο χαρακτηριστικά στήν παιδική ἡλικία, ὅπου ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ βρίσκει καλή ὑποδοχή. Ὅσο μεγαλώνει ὁ ἄνθρωπος καί παραμελεῖ τήν πνευματική φροντίδα τῆς ψυχῆς του, τόσο ἡ καρδιά του σκληραίνει. Ἄλλος παραχωρεῖ τήν πρωτοβουλία στίς μέριμνες τοῦ βίου. Καί αὐτές σάν ἀγκάθια πνίγουν τόν ἄνθρωπο. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πέσει μέ τά μοῦτρα γιά νά ἀποκτήσει σ' αὐτόν τόν μάταιο κόσμο, ὅσο μπορεῖ περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερη ἐπιρροή, ὑψηλά ἀξιώματα, τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ὅλα αὐτά τά ἀγκάθια, οἱ μέριμνες πνίγουν τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γι' αὐτό καί βλέπουμε πόσο ὑποφέρει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀπό φοβίες, ἄγχος, ἀνασφάλειες , ἀϋπνίες καί διάφορες ψυχικές διαταραχές. Ἄλλος φανερώνεται σάν ἀγαθή γῆ. Πανέτοιμη νά δεχθεῖ στά σπλάχνα της τόν λόγο τῆς ἀληθείας. Ἐδῶ ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται νά σκάψει βαθιά, νά δεχθεῖ τήν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά παραδοθεῖ στή διαδικασία τῆς καλλιέργειας.

Ὁ αἰώνιος σπορέας, ὁ Κύριός μας ἔρχεται στήν κάθε στιγμή κοντά μας καί μεῖς ἀπαντᾶμε ἄλλοτε μέ τήν ἄρνηση, ἄλλοτε μέ τόν πρόσκαιρο ἐνθουσιασμό καί ἄλλοτε μέ τήν ὁλόψυχη συγκατάθεσή μας.

Δέν καρποφορεῖ ὅμως ἀμέσως ὁ σπόρος. Χρειάζεται ὑπομονή. Μυστικά ἀνοίγει τό βάθος τῆς γῆς, σιωπηλά ἑνώνεται μ΄ αὐτήν, ἁπλώνει σιγά σιγά ρίζες καί ἀναπτύσσεται. Τόν ἴδιο δρόμο ὅμως ἀκολουθεῖ καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στίς καρδιές μας. Καί σ΄ αὐτή τή φάση ἡ ἐλεύθερη καί ὑπεύθυνη συνεργασία μας μέ τόν οὐράνιο Πατέρα μας εἶναι ἀπαραίτητη. Ὁ Κύριος μᾶς τονίζει χαρακτηριστικά: “Ἐν καρδίᾳ καλῇ καί ἀγαθῇ ἀκούσαντες τόν λόγον κατέχουσι καί καρποφορούσιν ἐν ὑπομονῇ”. Συνέπεια τοῦ δυναμισμοῦ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μά καί τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, πού ἀγωνίζεται ἐν ὑπομονῇ νά καρποφορήσει. Μερικοί χριστιανοί πέφτουν στόν πειρασμό τῆς ἀνυπομονησίας καί συχνά τούς ἀκοῦμε νά διαμαρτύρονται: “Τόσο καιρό τώρα πηγαίνω στήν Ἐκκλησία, μελετῶ τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, πηγαίνω καί στό κήρυγμα, ὅμως δέν βλέπω ἀποτελέσματα καλά στήν πνευματική μου ζωή”.

Ἄς μήν ἀνησυχοῦμε πού δέν βλέπουμε ἄμεσα ἀποτελέσματα. Ποτέ δέν πηγαίνει χαμένος ὁ πνευματικός ἀγώνας. Χρειάζεται ὑπομονή, γιατί μόνον “ἐν ὑπομονῇ” ὑπάρχει καρποφορία. Μή λησμονοῦμε, ὅτι εἴμαστε “Θεοῦ γεώργιον” χωράφι τοῦ Θεοῦ, ὅπως τόσο χαρακτηριστικά γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορινθίους. Ἄλλωστε ἔχουμε τόσα ζωντανά, ἅγια παραδείγματα. Τούς πατέρες καί τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι μας δέχθηκαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά τους σάν πολύτιμο μαργαρίτη. Τοῦ πρόσφεραν τό κατάλληλο πνευματικό κλίμα γιά πλούσια βλάστηση. Καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν θαυμαστό, ἡ ἑκατονταπλάσια καρποφορία.

Ἡ ζωή μας, ἑπομένως ἀρχίζει μέ τήν σπορά τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, συνεχίζεται μέ τήν καλλιέργεια καί καταλήγει στήν καρποφορία. Καί 'μεῖς οἱ σημερινοί ἄνθρωποι ἄς ἀφήσουμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά μᾶς ἀφυπνίσει ἀπό τόν πνευματικό μας λήθαργο. Ὁ Κύριός μας πάντοτε καί σέ κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη “ἐξέρχεται τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον Αὐτοῦ”. Τό ἔργο εἶναι δύσκολο, γιατί στίς καρδιές μας σπέρνει ταυτόχρονα καί ὁ σατανᾶς μέ τόν τρόπο του. Ἄς παρακαλέσουμε τόν οὐράνιο Πατέρα μας νά μᾶς δίνει ὑπομονή γιά νά ἀποφεύγουμε τόν πειρασμό τῆς ἀπογοήτευσης καί νά Τοῦ προσφέρουμε πάντοτε “γῆν καλήν καί ἀγαθήν”, ὅτι πολυτιμότερο ἔχουμε, τήν καρδιά μας.