Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ

Κυριακή Γ΄ Λουκᾶ.


Νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι.”

Τό μυστήριον τοῦ θανάτου.


Ἀδελφοί μου τί δεσπόζει στό χῶρο τῆς ψυχῆς μας; Τό πένθος ἤ ἡ ἐλπίδα; Ὁ θάνατος ἤ ἡ Ἀνάσταση; Σήμερα ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέ ζωντανά χρώματα τό πένθος τῆς χήρας μάνας τῆς Ναΐν, πού μεταβλήθηκε ἀπότομα σέ ἄφατη χαρά.

Ὁ Κύριος καθώς πλησίασε στή πόλι, ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων ἔβγαινε πρός τά ἔξω. Δέν ἔρχονταν γιά νά τόν ὑποδεχθοῦν. Ὄχι. Οἱ μορφές τους ἦταν λυπημένες, τά μάτια τους ὑγρά, τά βήματά τους ἀργά. Τή σιωπηλή πορεία του τήν διέκοπτε μιά πονεμένη κραυγή πού ράγιζε τίς καρδιές. Μιά χήρα μάνα συνόδευε τό μονάκριβο παιδί της στό τάφο. Καί ὁ Ἰησοῦς στέκεται. Εὐσπλαγχνίζεται τά δάκρυα τῆς πονεμένης μάνας καί τῆς λέει: “Μή κλαῖς”. Καί στή συνέχεια ὁ Κύριος ἄγγιξε τό νεκροκρέβατο καί εἶπε στόν νεκρό: “Νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι”. Ἀμέσως ὁ νεκρός σηκώθηκε καί ἄρχισε νά μιλᾶ. Ἀμέσως οἱ θρῆνοι μετατράπηκαν σέ κραυγές μεθυστικῆς εὐτυχίας.

Κυρίαρχο πρόβλημα στήν ἱστορία ὁ θάνατος. Ἡ ἐπιστήμη μας καί ἡ τεχνολογία μας, μ΄ ὅλες τίς θαυμαστές κατακτήσεις τους, δέν κατάφεραν νά σπρώξουν στό περιθώριο τῆς ζωῆς τήν πραγματικότητα τοῦ θανάτου. Ἡ κάθε μέρα πού κυλάει μᾶς φέρνει πιό κοντά στό γεγονός τοῦ θανάτου. “Ματαιότης ματαιοτήτων ... τά πάντα ματαιότης”. Βεβαιότητα πού δέν διακόπτεται ἀπό τά κύμβαλα τῶν μικροεπιτυχιῶν μας.

Μέσα σ' αὐτή τήν πνιγηρή ἀτμόσφαιρα πού τήν ἀναπνέουμε καθημερινά, καί τήν ζοῦμε ἀδιάκοπα, ἡ Ἐκκλησία μας κηρύττει καί γεύεται τήν Ἀνάσταση. Ὁ Κύριος νίκησε τόν θάνατο καί ἀνέστησε τό νεκρό παλληκάρι. Τό μακρινό αὐτό θαῦμα, πού μᾶς διηγήθηκε σήμερα ὁ ἱερός Λουκᾶς, εἶναι γεγονός σημαδιακό, πού ἀποκαλύπτει τήν πραγματική διάσταση τῆς ζωῆς. Εἶναι οὐράνιο μήνυμα, φανέρωση τῆς ἀλήθειας καί τῶν δυνατοτήτων πού μᾶς χαρίζει ὁ Θεός. Τίποτα δέν στέκεται ἐμπόδιο σέ Κεῖνον πού ἐξουσιάζει τά σύμπαντα· μήτε ἡ ἁμαρτία, μήτε ὁ θάνατος. Τά νικάει, τά κατατροπώνει. Καί μᾶς δίνει, σά δικό Του δῶρο, τή ζωή. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἀπό τή στιγμή πού ὁ ἴδιος ἦρθε στό κόσμο, ντύθηκε τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Σταυρώθηκε καί Ἀναστήθηκε, ἔγινε Κύριος τοῦ θανάτου καί τῆς ζωῆς. “Ἀνέστη Χριστός ἐκ νεκρῶν, λύσας θανάτου τά δεσμά. Εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοί Θεοῦ τήν δόξαν”.

Ὁ Χριστός φανερώνει τό θάνατο σάν κάτι πού μπῆκε στόν κόσμο καί στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἁμαρτία. “τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος” (Ρωμ. στ΄, 23). Ἐμεῖς ἐξακολουθοῦμε νά μιλᾶμε γιά “φυσικό θάνατο”, δηλαδή γιά τό τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς, γιά τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Καί ὅμως, αὐτό πού λέμε “φυσικός θάνατος” δέν εἶναι καθόλου “φυσικό”, εἶναι “παρά φύσιν”. Γιατί ἁπλούστατα ὁ Θεός δέν ἔπλασε τόν ἄνθρωπο γιά νά πεθάνει, ἀλλά “μένειν ἠθέλησεν ἐν ἀφθαρσία”. Ὅμως “φθόνῳ διαβόλου εἰσῆλθεν θάνατος εἰς τόν κόσμον” (Σοφ. Σολ. Β, 23-24) καί “διά τῆς ἁμαρτίας εἰσῆλθεν ὁ θάνατος εἰς τόν κόσμον” (Ρωμ. ε΄, 12). Ὁ καθένας μας, ἑπομένως καλεῖται ν' ἀντιμετωπίσει τόν θάνατο, ὅπως τόν βιώνει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Δέν μποροῦμε ν΄ ἀκολουθοῦμε δικούς μας δρόμους, οὔτε νά ἀποφεύγουμε κάθε συζήτηση γι΄ αὐτόν. Ἡ ἀσκητική παράδοση διδάσκει καί βιώνει “μνήμη θανάτου”. Ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας κηρύττει ὅτι ὁ Χριστός γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου, προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί προχώρησε στόν ἑκούσιο θάνατο, πάνω στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Καί ἔτσι ἀντιμετώπισε τόν θάνατο στό “βασίλειό” του, στόν Ἅδη καί τόν ἐνίκησε γιατί Αὐτός εἶναι ἡ “ἀνάστασις καί ἡ ζωή”. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ διάλυση τοῦ κράτους τοῦ θανάτου· εἶναι ἡ κατάργηση του καί ἡ ὑπέρβαση του. “Ἀνέστη Χριστός ἐκ νεκρῶν, λύσας θανάτου τά δεσμά”. Στό ἀναστάσιμο τροπάριο πανηγυρίζουμε αὐτή τή νίκη τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ. “Κατέλυσας τῷ Σταυρῷ Σου τόν θάνατον”. Δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο τό γεγονός ὅτι ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς στή συγκεκριμένη περικοπή, ὀνομάζει τόν Ἰησοῦ “Κύριον”. Γιατί εἶναι πράγματι ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου. Τίποτα δέν στέκεται ἐμπόδιο ἐνώπιον Του.

Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου. Ἡ ζωή μας μέσα στήν Ἐκκλησία, ἡ μετοχή μας στή Θ. Λατρεία καί ἡ κοινωνία μας μέ τά Ἄχραντα Μυστήρια της, εἶναι ἡ ὁδός πού μᾶς μεταφέρει ἀπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου στήν ἀτμόσφαιρα τῆς Ζωῆς καί τῆς Ἀνάστασης, στή χώρα τῶν Ἁγίων καί τῆς αἰωνιότητος.

Αὐτή τήν προσφορά τῆς Ἀγάπης Του, καλούμεθα ὅλοι νά τήν ἀποδεχθοῦμε. Εὔχομαι καί προσεύχομαι νά μπορέσουμε ὅλοι μας νά ἀντιμετωπίσουμε ὀρθόδοξα τό “Μυστήριον τοῦ θανάτου” καί νά καταστοῦμε μέτοχοι τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.