Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΛΟΥΚΑ

Κυριακή Β΄ Λουκᾶ.

Καθώς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως” (Λουκ. στ΄31-36)

ὅπως θέλετε νά συμπεριφέρονται πρός σᾶς οἱ ἄνθρωποι, καί ἐσεῖς νά κάνετε σέ αὐτούς τά ἴδια”


Ἡ εὐαγγελική περικοπή, τῆς Κυριακῆς Β΄ Λουκᾶ, εἶναι μόλις ἕξι στίχοι πολύ σημαντικοί ἀπό τήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας. Ἁπλᾶ καί χωρίς περιστροφές ὁ Χριστός ἀνοίγει νέους ὁρίζοντες, δίνει νέες διαστάσεις στή συμπεριφορά, στίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων. Αὐτό πού θέλετε νά κάνουν οἱ ἄλλοι σέ σᾶς, αὐτό νά κάνετε καί σεῖς σ΄ ἐκείνους.

Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ ἄγραφος νόμος τῆς Δικαιοσύνης ἦταν γνωστός μέ τήν ἀρνητική του διατύπωση: “ὅ σύ μισεῖς ἑτέρῳ μή ποιήσῃς”. Ὁ Κύριος ὅμως χρησιμοποιεῖ στή διδαχή Του τή θετική στάση τοῦ ἀνθρώπου σάν πρῶτο σκαλοπάτι στήν πνευματική του πορεία. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος δέν πρέπει ν΄ ἀποφεύγει στίς σχέσεις του μόνο τό κακό, ἀλλά νά πράττει καί τό ἀγαθό, νά βάζει τόν ἑαυτό του στή θέση τοῦ ἄλλου. Ἄν θέλεις νά σοῦ κάνουν οἱ ἄλλοι καλό -καί φυσικά ποιός δέν θέλει-, νά σοῦ προσφέρουν ἀγάπη, κατανόηση, ἀνοχή στίς ἀδυναμίες σου, τότε ἐσύ πρῶτος νά τούς τά προσφέρεις ἀπ΄ τό περίσσευμα τῆς καρδιᾶς σου.

Σκεφθήκαμε ποτέ, πῶς θά ἦταν οἱ σχέσεις μας ἄν βάζαμε τόν ἑαυτό μας στή θέση τοῦ ἄλλου. Ἄν π.χ. ὁ πλούσιος ἔβαζε τόν ἑαυτό του στή θέση τοῦ φτωχοῦ, ὁ ἐργοδότης στή θέση τοῦ ἐργάτη, οἱ γονεῖς στή θέση τοῦ παιδιοῦ καί ἀντίστροφα;

Τότε δέν θά ὑπῆρχε ἡ θλιβερή πραγματικότητα τῶν καθημερινῶν συγκρούσεων, οὔτε ὁ ρόλος τοῦ διαιτητοῦ στή πάλη τῶν συμφερόντων.

Παραπονούμεθα συχνά γιά ἔλλειψη κατανόησις ἀπ΄ τούς ἄλλους. “Κανείς δέν μέ καταλαβαίνει” εἶναι ἡ συνήθης ἔκφραση. Ὁ Κύριος ὅμως μᾶς τονίζει: Δεῖξε πρῶτος ἐσύ κατανόηση στούς ἄλλους. Θέλεις, ὅταν πέφτεις σέ λάθος νά σέ συγχωροῦν; μάθε ἐσύ πρῶτος νά συγχωρεῖς ἀπεριόριστα, χωρίς ὅρια καί προϋποθέσεις.

Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε ὅλοι μας, ὅτι εἴμαστε ἀδέλφια. Καί κάτι περισσότερο: “Ὑμεῖς ἐστέ σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους” (Α΄ Κορ. ιβ΄,27) μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος γι΄ αὐτό “εἴτε πάσχει ἕν μέλος, συμπάσχει πάντα τά μέλη, εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος, συγχαίρει πάντα τά μέλη” (Α΄Κορ. Ιβ΄,26).

Συχνά οἱ σχέσεις μας μέ τούς συνανθρώπους μας μπερδεύονται, φθάνουν σέ δύσκολες καί κρίσιμες φάσεις. Γιατί κέντρο βάζουμε τό “Ἐγώ” μας καί αὐτό μέ περισσή φροντίδα ὑπηρετοῦμε. Τό κέντρο δέν εἶναι ὁ ἄλλος ἄνθρωπος, πού γι΄ αὐτόν καθηλώθηκε ὁ Κύριος στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Κέντρον εἶναι ἡ αὐταρέσκειά μας καί τό συμφέρον μας. Ὁ Κύριος μας ὅμως μᾶς φωνάζει: Βγῆτε ἔξω ἀπ΄ τόν ἀσφυκτικό κλοιό τοῦ αὐτοεγκλωβισμοῦ σας. Ἐλευθερωθεῖτε ἀπό τή νοσηρή νοοτροπία τοῦ συμφέροντος καί ἁπλῶστε τό χέρι σας στούς ἀδελφούς σας καί περπατῆστε μαζί σάν παιδιά τού ἴδιου πατέρα, ἀφοῦ εἴμαστε “υἱοί τοῦ Ὑψίστου” καί ὁ Θεός Πατέρας μας ὁ “ἐν τοῖς οὐρανοῖς”, ”χρηστός ἐστίν ἐπί τούς ἀχαρίστους καί πονηρούς”. Γι' αὐτό δέν μποροῦμε ν΄ ἀποκλείσουμε κανέναν ἄνθρωπο οὔτε καί νά τούς διαχωρίζουμε σέ καλούς καί κακούς. Ἡ ἀγάπη μας πρέπει ν΄ ἀπευθύνεται σέ ὅλους, χωρίς καμμία διάκριση. Δέν μποροῦμε νά ἀγαπᾶμε αὐτούς πού μᾶς ἀγαποῦν ἤ νά ἀγαθοποιοῦμε αὐτούς πού μᾶς κάνουν τό καλό. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ἀγαπᾶμε αὐτούς πού μᾶς ἀντιπαθοῦν.

“Εἰ ἀγαπᾶτε τούς ἀγαπῶντας ὑμᾶς ποῖα ὑμῖν χάρις ἐστί;” ρωτάει ὁ Κύριος καί ταυτόχρονα μᾶς ἀφυπνίζει ἀπό τά συμβατικά καί τυποποιημένα σχήματα τῆς ὑποτιθέμενης φιλίας καί ἀγάπης.

Ἄν ἀγαπᾶτε αὐτούς, πού σᾶς ἀγαποῦν τί ξεχωριστό κάνετε καί ποιά χάρη σᾶς ὀφείλεται; Ἀκόμα καί οἱ ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν γνωρίσει τό μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, δείχνουν ἀγάπη στούς φίλους καί στούς γνωστούς. Ὁ Θεϊκός λόγος ὅμως στιγματίζει αὐτές τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, πού βασίζονται μόνο στό συμφέρον, στό “δοῦναι καί λαβεῖν”: “καί ἐάν δανείζετε παρ΄ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποῖα ὑμῖν χάρις ἐστί;” Ἄν δηλαδή, ἀνοίγετε τό χέρι σας γιά νά δανείσετε σέ κείνους πού σᾶς δίνουν τά ἴσα ἤ πολλαπλάσια, ποιά ἀξιόλογη πράξη μπορεῖ νά καταγραφεῖ; Μέ ἄλλα λόγια μᾶς λέγει ὁ Ἰησοῦς, δέν μπορεῖτε νά εἶστε γνήσια παιδιά τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀγαπᾶτε μόνον αὐτούς πού σᾶς εὐεργετοῦν, ὅταν εὐεργετῆτε μόνον αὐτούς πού σᾶς εὐεργετοῦν, ὅταν διευκολύνετε μόνον αὐτούς πού σᾶς διευκολύνουν. Λάθος κίνητρο ὁ καθαρός ὑπολογισμός. Ὁ δρόμος γιά τή σωτηρία μας, γιά τή θέωση, περνάει μέσα ἀπ΄ τούς δρόμους τῆς καθημερινότητας καί τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων. Ἡ σκληρή καθημερινότητα, οἱ σχέσεις μας μέ τούς συνανθρώπους μας εἶναι τό προσωπικό μας “ἀσκητήριο”. Ἀρκετά ἔχουμε πελαγοδρομήσει μέ τίς διάφορες πλαστογραφήσεις τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων. Πολλά πειράματα ἔγιναν καί ἀπέτυχαν, γιατί ἦταν ὑποκατάστατα τῆς ἀγάπης. Καιρός νά βάλουμε στή ζωή μας καί στίς σχέσεις μας τόν “νόμο”τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς τόν διατύπωσε ὁ Χριστός μας σήμερα, στήν ἐπί τοῦ ὅρους ὁμιλία Του: “Καθώς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως”. “Νά φέρεσθε πρός τούς ἄλλους ὅπως θά θέλατε νά φερθοῦν σέ σᾶς”.