Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ

Κυριακή Α΄ Λουκᾶ.

ἐπί δέ τῷ ρήματί σου χαλάσω τό δίκτυον”

( “ἀφοῦ τό λέγεις Κύριε, μέ τελείαν ὑπακοήν εἰς τόν λόγον σου θά ρίψω τό δίκτυον ξανά στή θάλασσα”)


Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀδελφοί μου καί παιδιά μου, ἀναφέρεται σ΄ ἕνα πραγματικό γεγονός, πού ξετυλίγεται στίς ὄχθες τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Δύο πλοῖα εἶναι ἀγκυροβολημένα στή γαλήνια ἀκρογιαλιά της. Ὁ Χριστός μας μπαίνει σ΄ ἕνα ἀπ΄ αὐτά γιά νά μπορεῖ πιό ἄνετα ἀπό κεῖ νά διδάσκει τά πλήθη. Μόλις τελείωσε τή διδαχή Του, εἶπε στό Σίμωνα, πού ἀργότερα σάν ἀπόστολος ὀνομάστηκε Πέτρος: “Τράβηξε ξανά στά βαθιά καί ρῖξε τά δίχτυα σου γιά ψάρεμα. Καί ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ: “Διδάσκαλε ὅλη τή νύκτα κουραστήκαμε καί δέ πιάσαμε τίποτα. Ἐπειδή ὅμως τό λές Ἐσύ θά ρίξω τό δίχτυ. Ὁ Πέτρος ὑποτάχτηκε στό θεϊκό πρόσταγμα καί ἔζησε τό θαῦμα. Τά δίχτυά του γέμισαν ἀπό ψάρια. Τόσα πολλά ὥστε “διερρήγνυτο τό δίκτυον αὐτῶν” καί ἀναγκάστηκαν νά ζητήσουν βοήθεια ἀπό ἐκείνους πού ψάρευαν μέ τήν ἄλλη βάρκα. Κείνη τήν ἡμέρα ὁ Πέτρος κάνει ἕνα ἄνοιγμα τῆς καρδιᾶς του στόν Κύριο “ἔξελθε ἀπ΄ ἐμοῦ ὅτι ἀνήρ ἁμαρτωλός εἰμί Κύριε”. Ἡ θέα τῆς παντοδυναμίας Του, ἡ γεύση τῆς θείας παρουσίας Του, τόν συναρπάζει καί κάνει φανερή τή δική του μηδαμινότητα.

Ὁ Κύριος ὅμως τόν τίμησε γιά τήν ὑπακοή του μέ μία κλήση ἀγάπης. Μή φοβᾶσαι τοῦ λέγει· ἀπό τούτη τήν ὥρα θ' ἀρχίσεις νά ψαρεύεις ἀνθρώπους. Τότε ὁ Πέτρος καί αὐτοί πού βρίσκονταν μαζί του “ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ”. Τά δίχτυα καί τό ψάρεμα ἔμειναν ἕνα ἔντιμο ἀλλά μακρινό παρελθόν. Ὁ νέος δρόμος πού ἀνοίγεται τώρα μπροστά τους εἶναι ἡ μαθητεία κοντά στόν Ἰησοῦ καί οἱ ἀποστολικές ὁδοιπορίες γιά τόν εὐαγγελισμό τοῦ λαοῦ, ἔγιναν “ἁλιεῖς ἀνθρώπων”.

Στή σύντομη περιγραφή τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου πού κάναμε ἀδελφοί μου, δύο πράγματα συναντῶνται στόν ἴδιο χῶρο. Ἡ πεῖρα καί ἡ ὑπακοή πλέκονται στήν ἴδια καρδιά, στή καρδιά τοῦ Πέτρου. Τί νά ἀκολουθήσει; ὅ, τι τοῦ λέγει ἡ πεῖρα ἤ ὅ,τι τόν προστάζει ὁ Χριστός; Νά τό δίλλημα πού μπροστά του βρισκόμαστε πολλές φορές.

Θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς πεῖρα εἶναι τό καταστάλαγμα τῆς ζωῆς. Μαζεύεται μέ ὅσα ζήσαμε, εἴδαμε, ἀκούσαμε, πάθαμε καί μάθαμε. Οἱ πρωταγωνιστές τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, οἱ ψαρᾶδες τῆς Γεννησαρέτ, εἶχαν μεγάλη πεῖρα πάνω στή δουλειά τους. Ἡ ἔντολή πού τούς δόθηκε νά ψαρέψουν, ἦταν ἀντίθετη ἀπό τήν πεῖρα τους, ὅλη τή νύχτα δέν ἔπιασαν τίποτα. Τό νά ξαναπᾶνε μέρα μεσημέρι, ἔπειτα ἀπό τόσο μόχθο, ἦταν ἄδικος κόπος. Ἔτσι τούς ἔλεγε ἡ πεῖρα τους. Ὅποιος θά τούς ἔβλεπε θά τούς κορόϊδευε. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ μᾶς ὅταν ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μέ μεγάλα καί πνευματικά ζητήματα. Μᾶς προσκαλεῖ π.χ. ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία σέ μιά καινούργια ζωή ἀγάπης, μετάνοιας. Μᾶς λέει πώς εἴμαστε ὅλοι ἕνα σῶμα, ἑνωμένοι στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀδέλφια μεταξύ μας. Ἀλλά πολλοί ἀπό μᾶς, πού στηριζόμαστε μόνο στήν ἐμπειρία μας διαφωνοῦμε. Πῶς μπορῶ ν' ἀλλάξω ζωή; πώς ν' ἀγαπήσω αὐτούς πού μέ ἔβλαψαν; πῶς εἶναι δυνατόν νά νοιώσω ἀδελφό μου αὐτόν πού μέ μισεῖ. Ὄχι δέν γίνονται αὐτά σήμερα.

Σέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐμπειρική λογική δίνει ἀπάντηση τό σημερινό Εὐαγγέλιο. Ὁ Πέτρος ὑπακούει στόν Ἰησοῦ καί ὄχι στή πεῖρα του. Καί τά πράγματα ἔδειξαν ὅτι, παρά τήν ἀντίθετη πεῖρα, τίς δυσμενεῖς προβλέψεις, ἔπιασαν τόσα πολλά ψάρια, ὥστε κινδύνεψε ἀπό τό βάρος νά σκιστοῦν τά δίχτυα.

Γιατί στή ζωή μας τό τελευταῖο λόγο δέν τόν ἔχει οὔτε ἡ ἀνθρώπινη λογική, οὔτε ἡ πεῖρα μας καί οἱ προβλέψεις μας. Τόν ἔχει ἡ θεία παντοδυναμία. Ἀπό μᾶς ἕνα πρᾶγμα ζητάει ὁ Θεός. Ἐμπιστοσύνη, καί ὑπακοή στό ἅγιο θέλημά Του. Μέ αὐτή τήν ἐμπιστοσύνη καί ὑπακοή στό θεϊκό λόγο ἀνοίγονται νέοι ὁρίζοντες στή προσωπική μας ζωή καί πορεία. Ἡ ἀποτυχία δίνει τή θέση της στήν ἐπιτυχία. Ἡ ἀπελπισία καί ἡ μελαγχολία γίνονται ἐλπίδα καί χαρά γιατί στηριζόμαστε πιά στή βεβαιότητα ὅτι “οὐκ ἀδυνατίσει παρᾶ τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα”. Ἡ ἐμπιστοσύνη καί ἡ ὑπακοή στό Θεό ἀνατρέπουν τό κατεστημένο τῆς ἀνθρώπινης πεῖρας, ἀπελευθερώνουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν παλιό του ἑαυτό καί τόν ἀνυψώνουν στήν ἀτμόσφαιρα τῆς παρουσίας Του.

Καί τό συμπέρασμα; Θά παραθεωρήσουμε τήν ἀνθρώπινη πεῖρα; Ὄχι ἀδελφοί μου. Ἁπλῶς θά τήν ὑποτάξουμε στή πίστη μας. Καί οἱ ἀπόστολοι τήν ὥρα πού ἔριχναν ξανά τά δίχτυα τους δέν ἀπέβαλαν τήν πεῖρα τους. Ἀντίθετα ψάρευαν ὅπως ἤξεραν. Ἀλλά μέ καινούργια προοπτική. Ἡ πεῖρα τους τώρα ἦταν φωτισμένη ἀπό τό φῶς πού τούς ἔδινε ἡ ὑπακοή στό Χριστό. Σύνδεσαν πεῖρα καί πίστη στό θεϊκό λόγο καί πέτυχαν. Αὐτή ἀκριβῶς τήν εὐλογημένη σύνθεση πεῖρας καί ὑπακοῆς στό Χριστό καλούμαστε σήμερα νά πραγματοποιήσουμε. Γιατί ἔτσι μόνο πατοῦμε σταθερά στή γῆ, βαδίζοντας γιά τόν οὐρανό. Ἑπομένως δέν ὑπάρχει σύγκρουση ἤ ἀντίθεση μεταξύ πεῖρας καί ὑπακοῆς στό Χριστό ἀλλά εὐλογημένη σύνθεση, διότι διά τῆς πίστεώς μας θά λέμε: “ἐπί δέ τῷ ρήματί σου Κύριε χαλάσω τό δίκτυον”.

Εὔχομαι καί προσεύχομαι ἀδελφοί μου καί παιδιά μου νά ζοῦμε μέ πνεῦμα ὑπακοῆς στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐμπειρία, τήν πεῖρα τῆς ζωῆς μας νά τή θέλουμε κάτω ἀπό τήν εὐλογία Του καί τό ἅγιο θέλημά Του.