Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2019
  
  ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ἐπί τῇ Ἑορτῇ

τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.


ΚΛΗΜΗΣ

Ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Περιστερίου


Πρός

τούς ἀγαπητούς μου Ἱερεῖς καί Διακόνους

καί τούς εὐλαβεῖς χριστιανούς τῆς καθ΄ ἡμᾶς

Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τοῦ Περιστερίου.


Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε”


Ἡ πάνσεπτος μορφή τῆς Παναγίας μας, παιδιά μου, δεσπόζει σήμερα μέσα στούς Ἱερούς Ναούς μας, μά καί μέσα στίς καρδίες μας.

Αὔρα ζωογόνος, μαγνήτης πνευματικός, πού μᾶς ἑλκύει κοντάς της, γιά νά μᾶς γεμίσει μέ τήν ἀγάπη της καί τήν μητρική προστασία της. Αὐτή τήν ἀγάπη τῆς Παναγίας μας γιά τόν καθένα μας, θέλει νά τονίσει ὁ Ἱερός ὑμνωδός στό ἀπολυτίκιο τῆς σημερινῆς θεομητορικῆς ἑορτῆς: “Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε”. Καί τώρα πού βρίσκεσαι στούς οὐρανούς, τόν κόσμον, ἐμᾶς τά παιδιά σου, δέν μᾶς ἐγκατέλειψες Θεοτόκε, δέν μᾶς ἄφησες μόνους.

Ἐλᾶτε, λοιπόν ἀδελφοί μου, νά ἀνάψουμε σήμερα τό κερί τῆς εὐλάβειας μας, νά βάλουμε λίγο θυμίαμα γιά νά εὐωδιάσει ὁ ἄδειος τάφος τῆς Παναγίας μας. Νά μποῦμε μέ ταπείνωση μέσα στόν εὐωδιαστό λειμῶνα τῶν ἀρετῶν τῆς ἁγίας ζωῆς της γιά νά εὐφρανθοῦμε πνευματικά. Ἄλλωστε αὐτή εἶναι ἡ στάση τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀτενίζοντας τό πανάγιον πρόσωπον τῆς Θεοτόκου, εἴτε σιωποῦν, ἤ ἀναλύονται σέ ἐγκωμιαστικούς ὕμνους μέ προεξάρχοντες δύο μεγάλους ὑμνωδούς: τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό καί τόν Κοσμᾶ τόν μελωδό, πού λές καί συναγωνίζονται μέ λυρικές ἐξάρσεις γιά νά ὑμνήσουν “τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν”.

Ἀλλά καθώς ψάλλουμε ἤ ἀκοῦμε τό σημερινό ἀπολυτίκιο τῆς θεομητορικῆς Ἑορτῆς, αἰσθανόμαστε μόνοι μέσα στήν ἐρημιά τοῦ σύγχρονου κόσμου. Τί καί ἐάν ὑπάρχουν γύρω μας χιλιάδες ἄνθρωποι; Τί καί ἐάν ἐπικρατεῖ συνωστισμός παντοῦ; Μιά μοναξιά νοιώθουμε νά μᾶς πνίγει. Τά σπίτια καί οἱ δρόμοι γέμισαν ἀπό ἀγνώστους σέ μᾶς ἀνθρώπους. Βλέπουμε τούς ἄλλους ὡς ξένους καί δέν εἴμαστε σέ θέση πολλές φορές οὔτε μιά “καλημέρα” νά ποῦμε. Τό πρόβλημα δέν εἶναι καινούργιο. Ἡ περιπέτεια τῆς πτώσης τοῦ ἀνθρώπου ἔδωσε μιά τραγική διάσταση στίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Τώρα παράλληλα μέ τήν ἀγάπη, βαδίζει ἡ ἐχθρότητα καί τό μῖσος. Ἀντί γιά τήν εὐλογημένη συνεργασία, ἐφευρέθηκε ὁ σκληρός ἀνταγωνισμός. Οἱ ραγδαῖες ἐξελίξεις καί ἀλλαγές στόν σύγχρονο κόσμο, ἀντί νά μειώσουν, αὔξησαν τίς ἀποστάσεις μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί μᾶς πρόσθεσαν ἄγχος, ἔνταση, ἀνασφάλεια καί μοναξιά. Καί τότε ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὅλοι ἐμεῖς ζητοῦμε νά βροῦμε τό νῆμα τῆς ἐξόδου γιά νά βγοῦμε ἀπό τόν σκοτεινό λαβύρινθο τῆς ἐποχῆς μας. Φθάνουμε στήν ἀναζήτηση ἑνός διεξόδου.

“Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλειπες Θεοτόκε”.

Ἀδελφοί μου, ἄν ἔτσι συμβαίνει μέ τά ἀνθρώπινα καί τά γήινα, ὅμως ὑπάρχει ἐλπίδα, πού δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά πέφτουμε στήν ἀπελπισία. Ὑπάρχει ἡ Παναγία μας· “ἡ ἐλπίς πάντων τῶν Χριστιανῶν”, πού εἶναι στούς οὐρανούς “ἐν ἱματισμό διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη καί ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ καθεζομένη” δέεται καί πρεσβεύει γιά ὅλους ἐμᾶς.

Εἶναι ἡ Παναγία μας ἡ αἰώνια Δεομένη στόν Κύριον της καί Υἱόν της, διότι “πολλά γάρ ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου”. Καί ὁ Θεός μᾶς εὐλόγησε μέ μιά ἄπειρη οἰκειότητα πρός τό πρόσωπον τῆς Παναγίας μας. Εἶναι ἡ σώζουσα, ἡ μεσιτεύουσα, ἡ προστατεύουσα, ἡ ἐλεοῦσα, ἡ Ἰατρεύουσα... Γιά μᾶς πού κλυδωνιζόμαστε στήν ταραγμένη θάλασσα τοῦ παρόντος βίου μας, ἡ Θεοτόκος παραμένει ἡ μόνη καταφυγή καί ἐλπίδα μας. Γι΄ αὐτό καί ψάλλαμε ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ Ἱεροῦ Δεκαπενταυγούστου: “Πρός τίνα καταφύγω ἄλλην ἁγνήν; ποῦ προσδράμω λοιπόν καί σωθήσομαι; ποῦ πορευθῶ; ... εἰς σέ μόνην ἐλπίζω, εἰς σέ μόνην καυχῶμαι καί ἐπί σέ θαρρῶν κατέφυγον”. Καί ἐπειδή σήμερα ὅλος ὁ ὀρθόδοξος κόσμος γιορτάζει τήν Ἁγίαν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, νά ἀναφέρουμε ὅτι μιά παλιά ἐκκλησιαστική παράδοση πού ἔφτασε σέ μᾶς ἀπό τόν Ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη, μᾶς λέγει πῶς ἡ Θεοτόκος παρέδωσε τήν ἁγίαν ψυχήν της στά χέρια τοῦ Υἱοῦ της, ὅπως τόσο χαρακτηριστικά εἰκονίζεται στήν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως. “Καί Σύ Υἱέ καί Θεέ μου παράλαβέ μου τό πνεῦμα...”. Πράγματι, ἀδελφοί μου, μία ἀπό τίς σωτηριώδεις ἀλήθειες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, εἶναι νά παραδίδουν οἱ πιστοί τίς ψυχές των στόν Ἀναστάντα Χριστό καί ὄχι στόν Ἄδη. “Πάτερ εἰς χεῖρας Σου παρατίθεμαι τό πνεῦμα μου” εἶπε ὁ Χριστός πάνω στό Σταυρό. “Κύριε Ἰησοῦ δέξαι τό πνεῦμα μου” εἶπε ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος ὅταν τόν λιθοβολοῦσαν. Ἐξίσταντο οἱ οὐράνιες δυνάμεις ὅταν ἀντίκρυσαν τόν Δεσπότη Χριστό νά ἐναγκαλίζεται τήν ἁγίαν ψυχήν τῆς Μητέρας Του, υἱοπρεπέστατα. Ἡ Παναγία μας σ΄ ὅλη της τή ζωή εἶχε παραδώσει τόν ἑαυτό της στά χέρια τοῦ Υἱοῦ της. Αὐτά τά λίγα στοιχεῖα πού ἔχουμε στήν Ἁγία Γραφή, βλέπουμε ν΄ ἀκολουθεῖ, τόν υἱόν τῆς ἀπό τήν κυοφορία του μέχρι καί τήν ἁγία του Ἀνάληψη. “Γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου” ἦταν ἡ προσφιλής φράση της Θεοτόκου. Ἡ Παναγία ἔκανε τελεία ὑπακοή στό ἅγιο θέλημά Του, γι΄ αὐτό καί τήν ἁγία ψυχή της παρέλαβε ὁ Υἱός της στή Βασιλεία Του. Τό πρόβλημα μέ μᾶς εἶναι πώς δέν τά ἀναθέτουμε ὅλα στό Θεό καί ταλαιπωρούμεθα ἀφάνταστα. Πρέπει ἀδελφοί μου ν΄ ἀκολουθήσουμε τόν δρόμο τῆς Θεοτόκου. Ὑπακοή στό ἅγιον θέλημα Του.

Ἄς προσευχηθοῦμε ἰδιαίτερα σήμερα στήν Παναγία μας νά δεχθῇ “τήν δέησίν μας τήν πενιχράν” γιά νά μήν νοιώθουμε μόνοι, ἀλλά μέ ὅλην τήν δύναμιν τῆς ψυχῆς μας νά αἰσθανώμεθα τόν ὕμνο τῆς σημερινῆς θεομητορικῆς Ἑορτῆς: “Ἐν τῇ Κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλειπες Θεοτόκε” καί στίς ἐφιαλτικές προκλήσεις τῆς ἐποχῆς καί τῆς ζωῆς νά ἀπαντοῦμε: “Θεοτόκε καί μετά θάνατον ζῶσα, σώζοις ἀεί τήν κληρονομίαν σου” Ἀμήν.


Μέ πατρικές εὐχές

Ἱκέτης πρός τήν Κυρίαν Θεοτόκον


Ο Μητροπολίτης σας