Τρίτη 20 Αυγούστου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Κυριακή Z΄ἀπό τοῦ Πάσχα (Τῶν Ἁγίων Πατέρων).

Ἡ σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί καί παιδιά μου, εἶναι ἡ τελευταία πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Εἶναι ἀφιερωμένη στούς 318 Πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου (τό 325μ.Χ. στή Νίκαια Κωνσταντινουπόλεως). Ἡ Σύνοδος τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀνεκήρυξε καί ὁμολόγησε τόν Ἰησοῦν Χριστόν ὁμοούσιον τῷ Θεῷ καί Πατρί, ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολον τῆς Πίστεως: “πιστεύω εἰς ἕναν Θεόν ... καί εἰς ἕναν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ...”. Σήμερα ἀκούσαμε στήν εὐαγγελική περικοπή τήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου, ὅπου ὁ Χριστός παρακαλεῖ τόν Θεό Πατέρα γιά ἕνα ἀπό τά μείζονα θέματα, πού εἶναι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας Του.

Ἀπό τίς πρῶτες ἡμέρες τῆς παρουσίας τῆς Ἐκκλησίας στόν κόσμο, ὑπάρχει ἔντονη ἡ συνείδησις, ὅτι ὅλοι οἱ Χριστιανοί, ἄν καί ἐγκατεσπαρμένοι σ΄ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, ἀποτελοῦν ΜΙΑ Ἐκκλησία. Καί βέβαια ἡ συνείδησις τῆς ἑνότητος τῆς ἀνά τήν οἰκουμένην Ἐκκλησίας, συνδέθηκε μετά τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅπως τοῦτο φαίνεται στήν πρός Διόγνητον Ἐπιστολή. Ἀλλά καί ὁ θεσμός τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων σέ τοῦτο ἀποβλέπει, στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Καί σήμερα, ὅπως ἤδη εἴπαμε, ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν μνήμην τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Τούς τιμᾶ γιατί τήν ἐλευθέρωσαν ἀπό τίς κακοδοξίες τοῦ Ἀρείου, γιατί ἀγωνίσθηκαν κατά τοῦ μεγαλύτερου ἐχθροῦ τῆς ἑνότητος, πού εἶναι ἡ ΑΙΡΕΣΗ. Ὁ Ἄρειος δέν μποροῦσε νά δεχθεῖ ὅτι ὁ Θεός εἶναι ΕΝΑΣ στή φύση, ἀλλά Τριαδικός στά πρόσωπα, Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιον Πνεῦμα. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Μέγα Ἀθανάσιο, κατεδίκασαν τήν διδασκαλία τοῦ Ἀρείου καί διετύπωσαν τήν Ὀρθόδοξη Πίστη στόν Θεάνθρωπον καί συνέταξαν τά ἑπτά (7) πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, πού τό ὁμολογοῦμε στή διάρκεια τῆς Θ. Λειτουργίας (τό Πιστεύω). Ὕψιστη μορφή ἔκφρασης τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι ἡ ἑνότης “ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί τῷ ἐπισκόπῳ”. Καί ἐδῶ πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἀποτελεῖ ἑνότητα ἀθροιστική, ἀλλά ἑνότητα ταυτότητας (= ὁμοφωνία), ὅπως χαρακτηριστικά τονίζει καί διδάσκει ὁ Ἅγιος Κυπριανός.

Ὅμως, ἐπειδή δέν ὑπάρχει ὅριο στήν πανουργία καί στήν πονηρία τοῦ ἄρχοντα τοῦ σκότους, τοῦ διαβόλου, ὅλη ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νά παρερμηνεύεται, νά διαστρεβλώνεται, δηλαδή νά δημιουργεῖται ΑΙΡΕΣΗ. Μ' αὐτόν τόν ὕπουλο τρόπο μάχεται ὁ διάβολος τήν ΕΝΟΤΗΤΑ τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τό ψεῦδος, ἡ Αἵρεση κυκλοφορεῖ μέ ἔνδυμα ἀληθείας, μέ χρῶμα ἐκκλησιαστικό, δρᾶ μέ προσωπεῖο. Καί ἔτσι κατορθώνει εὔκολα νά ἐξαπατήσει, νά παραπλανήσει καί νά ἁλιεύσει τούς χριστιανούς ἀδελφούς μας. Ὅμως ἡ Ἁγία ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας πάντα ἦταν καί πάντα θά εἶναι ἡ φανέρωση καί ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν Κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία ἡ στρατευομένη παραμένει καί πορεύεται πάνω στή γῆ μέ τήν ἐντολή τοῦ Ἱδρυτοῦ της πρός τούς Ἀποστόλους νά κηρύσσουν τό Εὐαγγέλιο Του σ΄ ὅλη τήν κτίση “βαπτίζοντες εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος” (Μτθ. 28,19).

Αὐτό τό εὐλογημένο καί τεράστιο ἔργο ἐπωμίσθηκαν οἱ μαθητές, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τό κήρυγμα, ἡ κατήχηση – διδασκαλία, ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας, ἐκφράζουν τό εὗρος τοῦ ἔργου τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καί φυσικά τόν ἀγῶνα τους καί τήν ἀγωνία τους γιά τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Καί ἔτσι μποροῦμε ἐμεῖς σήμερα μέ ἀσφάλεια νά βαδίζουμε τήν ὁδό τῆς σωτηρίας μας, εὑρισκόμενοι μέσα στήν κιβωτό τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀδελφοί μου νά μείνουμε πιστοί στή διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας γιά νά προφυλάττομε ἑαυτούς καί ἀλλήλους ἀπό τό πνευματικό δηλητήριο τῶν κάθε λογῆς αἱρέσεων καί παραθρησκειῶν.

Νά μείνουμε μέσα στήν Ἁγία Κιβωτό τῆς σωτηρίας μας ἑνωμένοι διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων μέ τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας καί μέ θέρμη προσευχῆς νά Τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς ἔχει πάντοτε ἑνωμένους καί ἐντός τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας, διά νά ὁμολογοῦμε καί ἐμεῖς :

Πιστεύω εἰς ἕναν Θεόν.... καί εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν ...”.